Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Τα Τίμια Δώρα από το Άγιον Όρος στην Κίσαμο

Τα Τίμια Δώρα από το Άγιον Όρος στην Κίσαμο

Η Ιερά Μητρόπολη Κισάμου και Σελίνου, η Ενορία Αγίου Σπυρίδωνος και η πόλις της Κισάμου έχουν την μεγάλη ευλογία και χαρά να εορτάζουν την 150η επέτειο λειτουργίας του ιστορικού Ι.Ναού Αγίου Σπυρίδωνος, με την έλευση των Τιμίων Δώρων των Μάγων, εκ της Ι.Μονής Αγ.Παύλου Αγίου Όρους, και συμφώνως προς το ακολουθούν Πρόγραμμα.
Καλείται ο λαός του Θεού όπως μετέχει στο πνευματικό αυτό πανηγύρι της χαράς.
afisa_timion_doron_4.jpg

Παναγία Σουμελά: Η Μάνα των Ποντίων

15

Σύμφωνα με την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η Θαυματουργή εικόνα της Παναγίας που σήμερα βρίσκεται στον ομώνυμο Ιερό Ναό στο Βέρμιο, είναι έργο του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Λουκά.

Το όνομα Σουμελά ετυμολογείται από το όρος Mελά και το ποντιακό ιδίωμα «σού», που σημαίνει «εις το», και έγινε Σουμελά «εις του Μελά».

Το 386 μ.Χ, οι Αθηναίοι μοναχοί Bαρνάβας και Σωφρόνιος ίδρυσαν το μοναστήρι στο όρος Mελά στον Πόντο, ύστερα από αποκάλυψη της Παναγίας. Εκεί, σύμφωνα με την παράδοση, είχε μεταφερθεί από αγγέλους η Ιερή Εικόνα της Παναγίας της Aθηνιώτισσας, την οποία είχε εικονογραφήσει ο Ευαγγελιστής Λουκάς.

Κατά καιρούς έκαναν επιδρομές στη Μονή κλέφτες και αλλόθρησκοι λόγω του πλούτου και της φήμης της. Υπάρχουν σχετικές αναφορές για θαυματουργικές επεμβάσεις της Παναγίας για τη σωτηρία του μοναστηριού.
alt
Το 1922, εποχή που οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου διώχτηκαν από τα εδάφη των προγόνων τους, οι μοναχοί έκρυψαν την εικόνα της Mεγαλόχαρης, τον σταυρό του αυτοκράτορα Mανουήλ Γ΄ Kομνηνού και το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστοφόρου, στο παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας.

Τότε, η Ιερή Εικόνα θάφτηκε για τριάντα περίπου χρόνια στα αγιασμένα χώματα της.

Ο Πολύκαρπος Ψωμιάδης, και ο Λεωνίδας Ιασονιδης, Μητροπολίτης Ξάνθης και υπουργός αντίστοιχα επί πρωθυπουργίας Ελευθερίου Βενιζέλου, ζήτησαν τη μεσολάβηση του πρωθυπουργού για την απελευθέρωση της εικόνας.

Το αίτημα εγκρίθηκε από τον τότε Τούρκο πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού. Ο Αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος, από τους τελευταίους μοναχούς της μονής, ταξίδεψε στον Πόντο και έπειτα από πολλές προσπάθειες βρήκε την εικόνα, τον πολύτιμο Σταυρό με το Τίμιο Ξύλο , το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστόφορου που είχαν ενταφιαστεί μαζί με την εικόνα.

Αμέσως τα μετέφερε στην Αθήνα ,όπου εναποτέθηκαν στο βυζαντινό μουσείο Αθηνών, έως το 1951 όπου ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη το σωματείο Παναγία Σουμελά από τον γιατρό Φίλωνα Κτενίδη.

Τον Αύγουστο του 1952, η εικόνα της Παναγίας ενθρονίστηκε επίσημα στον Ιερό Ναό που χτίστηκε προς τιμήν Της στο όρος Βέρμιο.

Σαράντα περίπου χρόνια μετά, τον Αύγουστο του 1993 παραδόθηκαν από το βυζαντινό μουσείο Αθηνών ο Σταύρος και το Ευαγγέλιο του Οσίου Χριστόφορου.

Η Εικόνα της Παναγίας Σουμελά, αποτελεί το σύμβολο των Ελλήνων του Πόντου οι οποίοι καταφεύγουν σε Αυτή για να τους απαλλάξει από τα προβλήματα και τις συμφορές.

ΣΤΗ ΓΗ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ
Στην Μονή της Παναγίας στο Όρος Μελά του Πόντου, τον Δεκαπενταύγουστο του 2010, ακούστηκαν για πρώτη φορά ύμνοι και ικεσίες ύστερα από 88 χρόνια. Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος με ενέργειες του οποίου κατέστη δυνατή αυτή η μοναδική για τον Ελληνισμό δυνατότητα.

Τα θαύματα του Αγίου Σπυρίδωνος που αναφέρονται στο Απολυτίκιο του Αγίου

Τα θαύματα του Αγίου Σπυρίδωνος που αναφέρονται στο Απολυτίκιο του Αγίου

Το απολυτίκιο του αγίου Σπυρίδωνος του θαυματουργού μας παρουσιάζει μέσα σε λίγες λέξεις σχεδόν ολόκληρη την ζωή και πολλά από τα θαύματα του Μεγάλου αυτού Αγίου. Ἀπολυτίκιον Ηχος α’.
 Του λίθου σφραγισθέντος. Της Συνόδου της πρώτης ἀνεδείχθης ὑπέρμαχος, καὶ θαυματουργὸς θεοφόρε, Σπυρίδων Πατὴρ ἡμων· διὸ νεκρᾷ σὺ ἐν τάφῳ προσφωνεῖς, καὶ ὄφιν εἰς χρυσοῦν μετέβαλες· καὶ ἐν τῷ μέλπειν τὰς ἁγίας σου εὐχάς, Ἀγγέλους ἔσχες συλλειτουργούντάς σοι Ἱερώτατε. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ· δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι· δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα. Α. «Της Συνόδου της πρώτης ανεδείχθης υπέρμαχος» Σαν επίσκοπος, όπως είναι γνωστόν, είχε λάβει μέρος στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο που είχε συνέλθει στην Νίκαια της Μικράς Ασίας το 325 μ.Χ. Ήτο η μεγάλη εκείνη Σύνοδος που κατεδίκασε τον Άρειον ως αιρετικόν, γιατί διαλαλούσε ότι ο Χριστός μας ήταν κτίσμα και όχι Θεός. Έλεγε ότι ήτο ομοιούσιος τω Πατρί και όχι ομοούσιος.
Μπήκε ένα γιώτα στη μέση, αλλά εκείνο το γιώτα έκαμε τον Θεόν κτίσμα. Οι θεοφόροι Πατέρες με πρώτον τον Μέγαν Αθανάσιο, απέδειξαν με επιχειρήματα παρμένα μέσα από την Αγίαν Γραφήν και τον ορθόν λόγον, ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ήτο και τέλειος Θεός. Ο Άγιος όμως Σπυρίδων έκανε και θαύμα μέσα στη μεγάλη πρώτη Οικουμενική Σύνοδο.
Πήρε ένα κεραμίδι και το έσφιξε δυνατά, στην παλάμη του, στο χέρι του. Και ευθύς αμέσως από κάτω έτρεξε νερό, από πάνω ξεπήδησαν φλόγες, και στη χούφτα του παρέμεινε το χώμα. Μετά από αυτό το θαύμα, με αυτό το θαύμα μάλλον, δεν απέδειξε μόνον την ενότητα των δύο φύσεων στο πρόσωπον του Χριστού, αλλά και την ενότητα των τριών προσώπων, του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, στον Ένα Τριαδικόν Θεόν. Άρα ο Υιός και Λόγος του Θεού, που εγένετο σάρξ, δηλαδή άνθρωπος, και εσκήνωσεν εν ημίν, ήταν ομούσιος τω Πατρί. Της αυτής ουσίας με τον Πατέρα. Όχι όμοιος. Ομοούσιος. Έτσι ο βοσκός επίσκοπος της Κύπρου, αποστόμωσε τον περίφημο Άρειο που νόμιζε πως με τις φιλοσοφικές του θεωρίες θα μπορούσε να γκρεμίσει τον Χριστόν, από τον θρόνον της θεότητος. Β. «Διό νεκρά συ εν τάφω προσφωνείς».
Αυτό αναφέρεται στο διάλογο που είχε με τη νεκρή θυγατέρα του. Κάποτε ήρθε μία γυναίκα, και τον παρακαλούσε να της επιστρέψει πίσω κάτι πολύτιμο που το είχε δώσει στην κόρη του για να το φυλάξει. Όμως η μονάκριβη θυγατέρα του, η Ειρήνη είχε πεθάνει κι έτσι ο Άγιος δεν ήξερε που το είχε βάλλει η κόρη του. Πήγε λοιπόν ο Άγιος Σπυρίδων στον τάφο της κόρης του, και την ρώτησε που είχε κρυμμένο το ξένο αυτό πολύτιμο πράγμα; Και μέσα από τον τάφο μίλησε η Ειρηνούλα και είπε που το είχε κρύψει. Ο Άγιος πήγε, έψαξε, το βρήκε, και το επέστρεψε στη γυναίκα που το ζητούσε και το είχε ανάγκη.
Ο Άγιος ξαναγύρισε στον τάφο της θυγατέρας του και αφού την ευχαρίστησε της είπε: «Κοιμήσου τώρα παιδί μου μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου». Γ. «Καί ὄφιν εἰς χρυσοῦν μετέβαλες. Γνωρίζουμε από τον βίο του, ότι ήταν πολύ ελεήμων και φιλάνθρωπος. Μία φτωχή γυναίκα πήγε σ᾿ ένα πλούσιο και ζήτησε κάποια βοήθεια, μία εξυπηρέτηση. Να της δώσει λίγα χρήματα, για να ξεπεράσει το πρόβλημα, που αντιμετώπιζε και κατόπιν, όταν μπορούσε, θα του επέστρεφε το ποσόν. Με άλλα λόγια δεν ζήτησε ελεημοσύνη, αλλά δανικά.
Ο πλούσιος όμως αρνήθηκε να προσφέρει την βοήθειά του και η γυναίκα απευθύνθηκε στον άγιο Σπυρίδωνα. Εκείνος πάντοτε φτωχός και πάντοτε με άδειες τις τσέπες, λόγω της συνεχούς ελεημοσύνης που έδινε, δεν είχε τίποτε να της δώσει. Δεν την απογοήτευσε όμως. Είναι πολύ κακό να ελπίζει κάποιος σε σένα, να στηρίζει τις ελπίδες του πάνω σου κι᾿ εσύ να αδιαφορείς, να μη καταλαβαίνεις, να μη θέλεις να βοηθήσεις. Βγήκε έξω στα χωράφια και είδε ένα φίδι. Το σταύρωσε κι᾿ εκείνο κοκκάλωσε.
Έγινε ολόκληρο χρυσό. Το πήρε και το έδωσε στη γυναίκα, για να κάνει την δουλειά της. Όταν εκείνη τακτοποίησε τις υποθέσεις της, έφερε το φίδι πίσω στον Άγιο. Το πήρε ο άγιος, το πήγε πίσω πάλι στα χωράφια, από εκεί που το πήρε. Το άφησε κάτω κι᾿ εκείνο ζωντάνεψε. Άντε τώρα να πας στο σπιτάκι σου και στα παιδιά σου. Μας κάνει εντύπωση, γιατί πήρε φίδι και όχι κάτι άλλο, ένα κομμάτι ξύλο π.χ. που ήταν και πιο εύκολο να βρεί. Θέλησε με την κίνηση αυτή να μας δείξει, ότι η φιλαργυρία είναι φίδι, που πρέπει πολύ να προσέχουμε. Καί όπως απομακρυνόμαστε από ένα φίδι, έτσι να αποφεύγουμε και την πλεοναξία Δ.
«Και εν τω μέλπειν τας αγίας σου ευχάς, αγγέλους έσχες συλλειτουργούντας σοι, ιερότατε» «Αγγέλους έσχες συλλειτουργούντας σε ιερότατε». Μια Κυριακή ο Άγιος λειτουργούσε μόνος του.
Όλο το εκκλησίασμα έψαλλε. Μετά το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα αμέτρητες αγγελικές φωνές άρχισαν να ψάλλουν. Οι πάντες βουβάθηκαν. Και από την έκπληξη, και από το θαυμασμό, και από το δέος, και από τον φόβο. Και όταν ο Άγιος Σπυρίδων είπε προς τον λαόν «Ειρήνη πάσι», άγγελοι και αρχάγγελοι, Σεραφείμ και Χερουβείμ, Θρόνοι, Κυριότητες, Εξουσίες, Δυνάμεις, όλες οι ουράνιες δυνάμεις, με μια φωνή απάντησαν: «Και τω Πνεύματί Σου». Έτσι οι πιστοί εκκλησιαζόμενοι χριστιανοί, εκείνη την αξέχαστη Κυριακή, έζησαν την ουράνια λατρεία της θριαμβεύουσας Εκκλησίας να ενώνεται με την επί γης Στρατευομένη Εκκλησία. Τη μια Εκκλησία, με τον Έναν ποιμένα, τον Χριστό.

Πρόοδος του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού



Ημερομηνία εορτής 01-08-2015

Βιογραφία
Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει την Πρόοδο του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, δηλαδή την έξοδο του Τιμίου Σταυρού από το παλάτι (ή κατ' άλλους από το σκευοφυλάκιο της μεγάλης εκκλησίας) στην Πόλη. Βλέπε σχετικά και προεόρτια την 31η Ιουλίου.

Όμως, ο Πατμιακός Κώδικας 266, αναγράφει ότι κατά την 1η Αυγούστου στη Μεγάλη εκκλησία ετελείτο «ἡ Βάπτισις τῶν τιμίων Ξύλων».

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’.
Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου, καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος, καὶ τὸ σὸν φυλάττων, διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα.

Η πανήγυρη του Ι. Ναού Αγίου Σίλα Ενορίας Καλού Χωριού Μεραμβέλλου

Με μεγάλη λαμπρότητα και πάνδημη συμμετοχή πιστών από τις επαρχίες Μεραμβέλλου και Ιεράπετρας πανηγύρισε την Πέμπτη 30 Ιουλίου, εορτή του Αγίου Αποστόλου Σίλα, ο φερώνυμος Ιερός Ναός της Ενορίας Καλού Χωριού Μεραμβέλλου, που βρίσκεται επί της εθνικής οδού Αγίου Νικολάου-Σητείας, στην είσοδο της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας.

Το απόγευμα της Τετάρτης 29 Ιουλίου τελέσθηκε η ακολουθία του πανηγυρικού Εσπερινού, στην οποία χοροστάτησε, ευλόγησε το πλήθος των προσφερόμενων άρτων και κήρυξε τον θείο λόγο ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγένιος.

Στη μεστή θεολογικών νοημάτων ομιλία του προς το πολυάριθμο εκκλησίασμα ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στη ζωή και το έργο του Αγίου Σίλα ως συνοδίτου και συνέκδημου του Αποστόλου των Εθνών Παύλου, σημειώνοντας ότι: «Μετά τα ιερά Ευαγγέλια στην Κ.Δ. ακολουθούν οι Πράξεις των Αποστόλων. Αυτό σημαίνει ότι οι Απόστολοι γνώρισαν προσωπικά τον Ιησού Χριστό όχι ως ένα μεταρρυθμιστή αλλά ως Λυτρωτή και Σωτήρα. Άλλαξε ολόκληρη η ζωή τους και των πιστευσάντων σ’ Αυτόν.

Απέδειξαν έτσι ότι η διδασκαλία του δεν είναι θεωρία ή ιδεολογία αλλά εμπειρία και βίωμα για τον αγιασμό του ανθρώπου και κήρυξαν ότι η εικόνα του Θεού, ο άνθρωπος, δεν είναι πράγμα, δεν είναι είδος ανταλλαγής ή κατάκτησης, αλλά είναι η έμψυχος εικόνα που δημιούργησε ο Θεός και η οποία ενώνεται με το Θεό και ζει αιώνια μαζί Του».
Ανήμερα της πανηγύρεως τελέσθηκε η ακολουθία του Όρθρου, η ευλόγηση των άρτων και ιερατικό συλλείτουργο.

Το Σάββατο 1η Αυγούστου το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του Γεράσιμου

Το Σάββατο 1η Αυγούστου το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του Γεράσιμου

Η Ιερά Μητρόπολη Κεφαλληνίας ανακοίνωσε ότι το Σάββατο 1η Αυγούστου 2015, στον Ιερό Ναό Αγίου Γερασίμου της Ιεράς Μονής Ομαλών, θα τελεστεί πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία και το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του μακαριστού Μητροπολίτου Κεφαλληνίας κυρού Γερασίμου.
Παρακαλείται Κλήρος, αρχές και λαός όπως προσέλθουν να προσευχηθούν υπέρ αναπαύσεως της ψυχής αυτού.

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Άγιος Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας



Ημερομηνία εορτής 31-07-2015
Βιογραφία
Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας ήταν μέλος του ιουδαϊκού συνεδρίου της Ιερουσαλήμ (βουλευτής), φίλος και κρυφός μαθητής του Ιησού Χριστού ο οποίος καταγόταν από την Αριμαθαία, μια μικρή πόλη ΒΔ΄ της Ιερουσαλήμ.

Ο Ιωσήφ πήγε στον Πιλάτο και του ζήτησε να κηδέψει το σώμα του Ιησού Χριστού. Αφού έλαβε την άδεια του, μαζί με τον Νικόδημο το κατέβασαν από το σταυρό το σώμα του Κυρίου, το περιέβαλαν σε σινδόνια μαζί με εκλεκτά αρώματα, το τοποθέτησαν σε λαξευτό μνημείο κι' έβαλαν μεγάλη πέτρα πάνω στη θύρα του μνημείου (Ματθ. κζ' 57 - 60, Μαρ. ιε' 42 - 46, Λουκ. κγ' 50 - 53 και Ιω. ιθ' 38 - 42).

Ο Άγιος Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας απεβίωσε ειρηνικά (κατά πάσα πιθανότητα στην Αγγλία).

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΚΟΜΙΔΗΣ ΤΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΡΟΣ & ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ 1 & 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2015

 

Άγιοι Σίλας, Σιλουανός, Επαινετός, Κρήσκης και Ανδρόνικος οι Απόστολοι



Ημερομηνία εορτής 30-07-2015

Βιογραφία
Οι Άγιοι Σίλας, Σιλουανός, Επαινετός, Κρήσκης και Ανδρόνικος, ήταν πέντε από τούς εβδομήκοντα μαθητές του Κυρίου. Όλοι υπηρέτησαν το Ευαγγέλιο του Χριστού «ἐν κόπῳ καὶ μόχθω, ἐν ἀγρυπνίαις πολλάκις, ἐν λιμῷ καὶ δίψει, ἐν νηστείαις πολλάκις, ἐν ψύχει καὶ γυμνότητι» (Β' προς Κορινθίους, ια - 27). Δηλαδή, υπηρέτησαν τον Κύριο με κόπο και μόχθο, με αγρυπνίες πολλές φορές, με πείνα και δίψα στις μακρινές οδοιπορίες, με νηστείες, με ψύχος και γυμνότητα.

Ο Σίλας φυλακίστηκε μαζί με τον Παύλο στους Φιλίππους της Μακεδονίας (Πραξ. ιστ 25-39). Μετά από πολλούς μόχθους και αφού ακολούθησε τον Παύλο σε πολλές περιοδείες του, έγινε επίσκοπος Κορίνθου.

Ο Σιλουανός, από το αξίωμα του επισκόπου Θεσσαλονίκης, αγωνίσθηκε και βασανίστηκε για την πίστη του στον Κύριο.

Ο Επαινετός, από το αξίωμα του επισκόπου Καρθαγένης, αγωνίσθηκε και βασανίστηκε για την πίστη του στον Κύριο.

Ο Ανδρόνικος αγωνίστηκε και βασανίστηκε για την πίστη του στο Ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Ο Κρήσκης, τέλος, έγινε επίσκοπος Καρχιδονίας και από την θέση αυτή μόχθησε και υπηρέτησε το Θείο Ευαγγέλιο.

Να σημειώσουμε εδώ ότι ο Άγιος Ανδρόνικος, εορτάζεται μαζί με την Αγία Ιουνία και στις 17 Mαΐου, ενώ η εύρεση των τιμίων λειψάνων του εορτάζεται στις 22 Φεβρουαρίου.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι, ὡς οὐρανοὶ λογικοί, τὴν δόξαν ἀστράψαντες, τοῦ κενωθέντος ἐν γῇ, συμφώνως ὑμνείσθωσαν, Κρήσκης Σιλουναὸς τέ, καὶ ὁ ἔνθεος Σίλας, ἅμα σὺν Ἀνδρονίκω, Ἐπαινετὸς ὁ θεόφρων Χριστὸν γὰρ ἰκετεύουσι, σώζεσθαι ἅπαντας.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Συνοδίτης τοῦ Παύλου γεγονὼς καὶ συνέκδημος, τὴν Νεάπολιν μάκαρ καὶ Φιλίππους ἐφώτισας, τῆς θείας ἐπιγνώσεως φωτί, Ἀπόστολε Σίλα ἱερέ. Ἀλλὰ φύλαττε καὶ σκέπε πάντας ἡμᾶς, ἐν πίστει ἐκβοῶντάς σοι· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐκπληροῦντι διὰ σοῦ, ἡμῶν τὰ αἰτήματα.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Εἰς τὰ τοῦ κόσμου δραμόντες πληρώματα, θεογνωσίας τὸν λόγον ἐσπείρατε· καὶ στάχυν πολύχουν δρεψάμενοι, τῷ Βασιλεῖ τῶν ἁπάντων προσήξατε, Ἀπόστολοι Χριστοῦ παναοίδιμοι.

Ἕτερον Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ἐορτάζει σήμερον ἐν εὐφροσύνῃ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἐκβοᾷ σοι Ἀπόστολε· χαῖρε ὦ Σίλα τοῦ Παύλου συνόμιλε.

Κάθισμα
Ἦχος δ'. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὡς ἀστέρες μέγιστοι τὴν οἰκουμένην, εὐσεβείας λάμψεσι, φωταγωγοῦντες εὐσεβῶς, εἰς τὸν αἰῶνα δοξάζεσθε, θαυματοφόροι Κυρίου Ἀπόστολοι.

Μεγαλυνάριον
Χαίρετε Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, Ἀνδρόνικε Σίλα, καὶ θεόφρον Σιλουανέ, σὺν Ἐπαινετῷ τε, καὶ Κρήσκεντι τῷ θείῳ, τῆς ἀληθοῦς σοφίας ἐνδιαιτήματα.

Ἕτερον Μεγαλυνάριον
Χαίροις εὐσεβείας θεῖος πυρσός, Ἀπόστολε Σίλα, καὶ τῆς χάριτος θησαυρός· χαίροις ὁ τῷ Παύλῳ, πιστῶς διακονήσας, αἰτούμενος δὲ πᾶσιν, ἡμῖν τὰ κρείττονα.



Άγιον Όρος: Μαρτυρία επιβεβαίωσης αοράτων ασκητών

Άγιον Όρος: Μαρτυρία επιβεβαίωσης αοράτων ασκητών

Σχετικώς με το γεγονός που ζήσαμε στο Κελλί του Προφήτου Δανιήλ, παραθέτουμε παρακάτω την καταγραφή αυτού του γεγονότος, πιστεύοντας πως αξίζει να γνωστοποιηθεί και σε άλλους.
Εξ αρχής θέλουμε να διευκρινίσουμε ότι έχουμε την βεβαιότητα ότι δεν λέμε κάτι πρωτάκουστο ή ότι τα παρακάτω αποτελούν μία αξεπέραστη πνευματική εμπειρία στο «Περιβόλι της Παναγίας».
Αντιθέτως, γνωρίζουμε ότι είναι μία μαρτυρία από τις πολλές, η οποία αν ίσως και δεν έχει την ισχύ να επιβεβαιώσει ακράδαντα την παράδοση για τους ερημίτες και αόρατους ασκητές του Αγίου Όρους, είναι όμως μία επιπλέον επανάληψη αυτής της παραδόσεως, και το βασικότερο, ότι εξ άπαντος αποτελεί μία βέβαιη μαρτυρία της ζωής των Αγιορειτών πατέρων, που συνεχίζει την ασκητική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Προ δύο ετών περίπου, η Ιερά Μονή Οσίου Ξενοφώντος μας «παραχώρησε» το αρχαίο και εγκαταλελειμμένο Κελλί της –του Αγίου Προφήτου Δανιήλ και των τριών Παίδων. Αυτό το Κελλί βρίσκεται σε μία ερημική τοποθεσία πάνω στο βουνό, ανατολικά της Μονής Ξενοφώντος και βόρεια της Σκήτης Ξενοφώντος. Δεν γειτνιάζει με κανένα άλλο Κελλί, παρά μόνο με ένα ερειπωμένο, επ’ ονόματι της Αγίας Τριάδος, ούτε καν φαίνεται άλλο Κελλί ή Σκήτη ή οτιδήποτε άλλο οίκημα, στο οποίο να μαρτυρείται ή να δικαιολογείται ανθρώπινη παρουσία.
Το μόνο, που είναι ορατό, είναι το βόρειο άκρο και οι τρούλοι της Μονής Ξενοφώντος, που είναι κτισμένη στις εκβολές ενός χειμάρρου, ο οποίος βρίσκεται σε μακρινή απόσταση από το Κελλί. Όποιος βρίσκεται στην αυλή ή τον εξώστη -απλωταριά του Προφήτη Δανιήλ έχει μία πανοραμική θέα όλου σχεδόν του φαραγγιού, από τα ανατολικά, που είναι τα Δοχειαρίτικα σύνορα, μέχρι τα δυτικά– την θάλασσα. Η ηρεμία δε και η ησυχία που έχει το Κελλί είναι χαρακτηριστική, και μόνο κατά την άνοιξη και το καλοκαίρι διακόπτεται από τις ασταμάτητες λαλιές των αηδονιών και των άλλων ωδικών πτηνών. Εκεί βρεθήκαμε, για μία ακόμη φορά, και εμείς, οι φιλοξενούμενοι της Μονής Ξενοφώντος και ένοικοι του Ιερού αυτού Κελλίου. Η παραμονή μας διήρκησε λίγες ημέρες, αλλά είχε μεγάλη ευλογία, μία εμπειρία που δεν υπολογίζαμε να αξιωθούμε ποτέ.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
Στις 21 Απριλίου 2010 (παλ. ημ.), προπαραμονές της πανηγύρεως της Μονής Ξενοφώντος, που τιμάται επ’ ονόματι του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, βρεθήκαμε στο Κελλί του Προφήτη Δανιήλ. Είχαμε φθάσει κατά το μεσημέρι, και μετά από σύντομη ανάπαυση και τακτοποίηση των πραγμάτων μας, ο Γέροντας πρότεινε να πάμε ένα μικρό περίπατο. Κατηφορίσαμε και κατόπιν ακολουθήσαμε τον αδιέξοδο δρόμο που αρχίζει στην πρώτη στροφή και ο οποίος οδηγεί προς τα Δοχειαρίτικα.
Δεν απομακρυνθήκαμε πολύ, διότι ήδη είχε σουρουπώσει αρκετά. Σε ένα σημείο της διαδρομής μας, ένας από την ομάδα μας, θέλοντας να συμπεράνει το βάθος του φαραγγιού που βρισκόταν μπροστά μας έριξε τρεις πέτρες, αρκετά μεγάλες, προς το φαράγγι. Οι δύο λαϊκοί που βρίσκονταν στην παρέα, άδραξαν την ευκαιρία για να αστειευτούν με την επιπόλαιη αυτή πράξη λέγοντας πως ίσως κάποιος ερημίτης ασκητής να ήταν δέκτης αυτού του πετροβολητού.
Ο Γέροντας, αποσιωπώντας την κωμική πλευρά τoύ θέματος, αναφέρθηκε στην ύπαρξη των ερημιτών και των αοράτων ασκητών, στις αναφορές γύρω από διάφορα σχετικά συμβάντα, και άφησε τον καθένα ελεύθερο να αποδεχθεί ή όχι αυτή την παλιά αγιορείτικη παράδοση για τους γυμνούς και αόρατους ασκητές που ζουν στις ερημιές του Αγίου Όρους. Όταν επιστρέψαμε στο Κελλί, είχε ήδη σκοτεινιάσει. Προσπαθήσαμε να βάλουμε μπρος την πετρελαιογεννήτρια, αλλά παρά τις επίμονες προσπάθειές μας επί μισή ώρα περίπου, το μηχάνημα δεν λειτούργησε, και έτσι μείναμε «αναγκαστικά» με τα κεριά και την λάμπα πετρελαίου (εκ των υστέρων σκεφτήκαμε ότι δεν ήταν ένα γεγονός τυχαίο).
Η νύχτα είχε πέσει για τα καλά, τα αστέρια ήταν ευδιάκριτα, παρά την ελαφριά συννεφιά που είχε ο ουρανός, και τα αηδόνια είχαν παραιτηθεί πλέον από το ολοήμερο κελάηδημά τους. Η σιωπή σε όλη την περιοχή ήταν πιο αισθητή τώρα, μετά την πρόσφατη παύση, παρά τα μεσάνυχτα. Ο Γέροντας είχε αποσυρθεί στο κελλί του, και τα άλλα τρία πρόσωπα κάθισαν μπροστά στην εξώπορτα του Κελλιού και μιλούσαν. Καθώς μιλούσαν, ένας από αυτούς διέκρινε και μία άλλη–δεύτερη φωνή, μακρινή και ακαθόριστη, και μη θέλοντας να διακόψει τον συνομιλητή του αρχικά δεν αντέδρασε. Εφ᾽ όσον όμως αυτή η φωνή συνεχιζόταν ήδη για πέμπτο λεπτό, παίρνοντας θάρρος διέκοψε αυτόν που μιλούσε ρωτώντας τον έναν: «ακούς κάτι;». Αφού συγκέντρωσαν και οι δύο την προσοχή τους, άκουσαν μια φωνή που προερχόταν από το βάθος του χειμάρρου. Ήταν μία ανδρική ενθουσιώδης φωνή, που φώναζε εκστατικά σχεδόν, μέσα στήν σιγαλιά της νύκτας και κάτω από το πανόραμα του ουρανίου στερεώματος: «Δόξα σοι ο Θεός», «Κύριε σώσον τον κόσμο σου».
Τα επανελάμβανε συνεχώς και μεγαλόφωνα, καθώς και άλλα λόγια, τα οποία εξ αιτίας της αποστάσεως και του αντίλαλου ήταν ακαθόριστα. Αλλά από το ύφος της φωνής ήταν κάτι σαν ευχαριστία και δοξολογία στον Θεό καθώς και ικεσία για το έλεός Του. Το άκουσε κατόπιν και ο άλλος λαϊκός, που ήταν στην παρέα. Και οι τρεις ακούγαμε ένα άνθρωπο, που βρισκόταν μέσα στο «πουθενά», να ευχαριστεί και να δοξολογεί τον Θεό. Γρήγορα ειδοποιήθηκε και ο Γέροντας, ο οποίος άκουσε αυτόν τον άγνωστο να δοξολογεί ακατάπαυστα, καθαρότατα τον Θεό. Στην συνέχεια και για ένα μικρό διάστημα ο άγνωστος έπαυσε την μεγαλόφωνη προσευχή του.
Όλοι αποσυρθήκαμε στα κελλιά μας. Ο καθένας κράτησε την δική του στάση απέναντι σε αυτή την αναπάντεχη εμπειρία, και κατάκοποι καθώς ήμασταν, γρήγορα αποκοιμηθήκαμε όλοι. Όλοι εκτός από τον Γέροντα, ο οποίος κάθισε στην απλωταριά αναμένοντας να ακροαστεί μία ακόμα φορά τον άγνωστο προσευχητή. Και όντως μετά από ένα διάστημα περίπου μισής ώρας τον άκουσε πάλι. Αυτή την φορά έψαλε μεγαλόφωνα αναστάσιμους ύμνους. Και αυτό που μπόρεσε ο Γέροντας να διακρίνει ήταν το τροπάριο της πρώτης ωδής του κανόνα του Πάσχα «Καθαρθώμεν τας αισθήσεις…», καθώς και άλλες προσευχές, όπως «Κύριε σώσε τον κόσμο σου», και άλλα.
Την άλλη ημέρα όλοι κοιτάξαμε προς την πλευρά, απ’ όπου ερχόταν η χθεσινοβραδυνή φωνή, προσπαθώντας να καταλάβουμε το ακριβές σημείο που βρισκόταν αυτός ο άνθρωπος ή κάποιο σημάδι της παρουσίας του.Γρήγορα όμως καταλάβαμε ότι κοπιάζουμε μάταια και παραιτηθήκαμε από την προσπάθειά μας. Έμεινε όμως μέσα στην ψυχή μας η περιέργεια να μάθουμε αν τυχόν υπάρχει κάποιο Κελλί στην περιοχή αυτή, που να είναι αδιόρατο από την πλευρά του δικού μας Κελλίου.
Κατεβήκαμε στην Μονή για την έναρξη της Αγρυπνίας προς τιμήν του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου και ο Γέροντάς μας συνάντησε τον π. Σεραφείμ, ο οποίος έχει γνώση του χώρου και πολύ αγάπη για τον Προφήτη Δανιήλ και είναι αλήθεια ότι χωρίς τον π. Σεραφείμ δεν θα γίνονταν και πολλά πράγματα. Τον ρώτησε σχετικά, αν υπάρχει εκεί κοντά κάποιο Κελλί και του ανέφερε το γεγονός. Μας διαβεβαίωσε πως όχι μόνο Κελλί δεν υπάρχει αλλά και η απλή παρουσία οποιουδήποτε ανθρώπου είναι αν όχι αδύνατη, τουλάχιστον αδικαιολόγητη εξ αιτίας της πυκνής βλάστησης και του απροσπέλαστου της περιοχής.
Μετά από όλα αυτά ο καθένας κράτησε μέσα στην ψυχή του την ανάμνηση αυτού του γεγονότος, ενός ανθρώπου μέσα στην απόλυτη ερημιά, ανυποψίαστου για την δική μας παρουσία, που φώναζε ενθουσιασμένος και ευχαριστούσε τον Θεό. Και από τους αόρατους ασκητές να μην ήταν, μόνο και μόνο αυτή η εγκάρδια προσευχή του την νύκτα στην μέση του δάσους, μας έδωσε το μήνυμα που ο Θεός επέτρεψε.
Συμπληρωματικά να προσθέσουμε ότι η γεννήτρια, αν λειτουργούσε το βράδυ, θα ήταν σίγουρα ανασταλτική αιτία για την αυθόρμητη και εξωστρεφή εκδήλωση του αγνώστου, διότι εξ αιτίας του θορύβου και των φώτων θα γινόταν η παρουσία μας πέρα για πέρα αισθητή. Και αυτή η γνώμη γίνεται πιο ισχυρή, αν λάβουμε υπ᾽ όψη μας το παράδοξο, ότι την άλλη ημέρα το πρωί πήρε αμέσως μπροστά.
Αυτή είναι η ιδιαίτερη «εμπειρία μας» κατά την τελευταία επίσκεψή μας στο Άγιον Όρος. Σας την παραθέτουμε, όπως ακριβώς τη ζήσαμε (…)
Ιεροδιάκονος Σιλουανός,
Λευκάδα, 14 Μαΐου 2010

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015

Όταν βρήκαν στις ρίζες μιας μηλιάς εικόνα την Αγίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντω! (ΦΩΤΟ & ΒΙΝΤΕΟ)

Όταν βρήκαν στις ρίζες μιας μηλιάς εικόνα την Αγίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντω! (ΦΩΤΟ & ΒΙΝΤΕΟ)

Βίντεο – εικόνες - Ρεπορτάζ: Γιάννης Παπαδάτος -Επιμέλεια: Γιώργος Χαλαβαζής
Όταν η μηλιά… «μίλησε» και υπέδειξε το μυστικό που έκρυβε για χρόνια στις ρίζες της! Μια πραγματικά πολύ όμορφη ιστορία, αποκαλύφθηκε πέρυσι έξω από την εκκλησία των Βαλσαμάτων (Παμμεγίστων Ταξιαρχών).
«Σε προγραμματισμένη δενδροφύτευση, ανεβρέθη με θαυμάσιο τρόπο η ιερή εικόνα της αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντω» μας λέει ο ιερέας της εκκλησίας πατήρ Ξενοφώντας Ζαρκάδας όταν έγινε το θαυμαστό αυτό γεγονός και συνεχίζει: «Διαπιστώθηκε από την ομάδα της δεντροφύτευσης ένα μικρό κλαδάκι μηλιάς να εξέχει, που αποφασίστηκε να μεταφυτευτεί. Στις ρίζες της διαπιστώθηκε ένα δέμα που μέσα ήταν τυλιγμένη προσεκτικά η εικόνα της Αγίας Ειρήνης».
Ο πατήρ Ξενοφώντας συνεχίζοντας την θαυμάσια ιστορία ανεύρεσης της εικόνας δηλώνει: «Η εικόνα δεν είναι παλαιά, αλλά ανάγεται στο 2ο μισό του προηγούμενου αιώνα. Προφανώς είναι από γυναικείο χέρι φιλοτεχνημένη, είναι μοναδικής ομορφιάς και αναγράφει η Αγία Χρυσοβαλάντω».
Την Παρασκευή 20 Ιουνίου 2014 η εκκλησία των Βαλσαμάτων (Παμμεγίστων Ταξιαρχών), τέλεσε την πρώτη παράκληση στην χάρη της Οσίας Ειρήνης, καθηγουμένης της Ιεράς Μονής Παμμεγίστων Ταξιαρχών Κωνσταντινουπόλεως (Μονή Χρυσοβαλάντου).
«Ο κόσμος της περιοχής, "αγκάλιασε" τη θαυμαστή εύρεση της εικόνας, η οποία ευλογεί και αγιάζει τον ευλογημένο τόπο των Ομαλών» μας λέει ο ιερέας της εκκλησίας, ενώ ο επίτροπος της εκκλησίας Δημήτρης Καλογηράς αναφέρει, όπως θα δείτε στο πολύ ενδιαφέρον βίντεο του Γιάννη Παπαδάτου που ακολουθεί, για το προφητικό όνειρο που είδε πριν μερικές μέρες.
Πολλά σενάρια έχουν ειπωθεί για το πώς βρέθηκε η εικόνα εκεί. Από τα επικρατέστερα είναι ότι στο παρελθόν υπήρχε μεγάλη διάθεση για προσκύνηση από τα Ομαλά στην Λυκόβρυση Αττικής όπου βρίσκεται η Ιερά Μονή Χρυσοβαλάντου. Ίσως κάποιος πήρε την εικόνα από εκεί την μετέφερε στην Κεφαλονιά και για κάποιο προσωπικό του λόγο την έθαψε στο σημείο που ανεβρέθη.
Κατά δήλωση του ιερέα, "είναι παντελώς αδιάφορο η χρονολόγηση της εικόνας και τα σενάρια που την περιβάλλουν. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι το θαυμαστό γεγονός ότι η εικόνα θέλησε να φανερωθεί με την αγαπημένη μηλιά της Αγίας!".
Η εικόνα της Αγίας Χρυσοβαλάντω και η μηλιά αγιασε με την χάρη της τον ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών στα Βαλσαμάτα…




Η μικρή μηλιά που κάτω απο τις ρίζες της βρέθηκε η εικόνα της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου



Άγιος Καλλίνικος




Βιογραφία
Ο Άγιος Καλλίνικος κατάγονταν από την Κιλικία. Ήταν ευσεβής και ενάρετος και είχε σαν έργο ζωής την κατήχηση των εθνικών με σκοπό τη σωτηρία τους. Όταν έφθασε στην Αίγυπτο, φανατικοί ειδωλολάτρες εξεγέρθηκαν εναντίον του, τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον ηγεμόνα Σακέρδωνα. Αυτός, υποκρινόμενος, έδειξε ότι λυπάται, και για να κάμψει το φρόνημα του Καλλινίκου, ανέφερε δήθεν περιστατικά πρώην γενναίων χριστιανών, που όταν αντίκρισαν τα σκληρά βάσανα, αρνήθηκαν την πίστη τους. Ο Καλλίνικος, αντιλαμβανόμενος την υποκρισία του ηγεμόνα, μειδίασε και του είπε: «Μην αναβάλλεις, έπαρχε, να λάβεις πείρα της δύναμης με την οποία ο Χριστός οπλίζει τους γνήσιους πιστούς Του. Γρήγορα ετοίμασε όλα σου τα κολαστήρια όργανα, φωτιά, ξίφη, τροχούς, μαχαίρια, μαστίγια και ό,τι άλλο σκληρό μαρτύριο έχεις. Όλα αυτά και άλλα περισσότερα και σκληρότερα βασανιστήρια ποθώ για την αγάπη του Χριστού». Πράγματι, ο έπαρχος τον μαστίγωσε σκληρά. Του φόρεσε παπούτσια, τα οποία είχαν καρφιά και τον ανάγκασε να τρέχει μέχρι την πόλη της Γάγγρας σε απόσταση ογδόντα στάδια. Έσκισε τις σάρκες του με σιδερένια νύχια και όπως ήταν μισοπεθαμένος, τον έδεσε πίσω από ένα άγριο άλογο, που τον έσυρε για πολλά χιλιόμετρα. Τόση ήταν η λύσσα του έπαρχου, που πρίν ο Καλλίνικος αφήσει την τελευταία του πνοή, τον έριξε μέσα στη φωτιά. Έτσι ένδοξα πήρε το στεφάνι του μαρτυρίου. Η δε σύναξη του γινόταν κοντά στην γέφυρα του Iουστινιανού, και κοντά σε κάποιο μέρος που λεγόταν Πετρίον.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Κλῆσιν σύνδρομον, ἔχων τῷ βίῳ, νίκος καλλίστον, ἤρας ἐν ἄθλοις, καταλλήλως γεγονῶς ὁ προκέκλησαι, σὺ γὰρ καλῶς τὸν ἀγῶνα τελέσας σου, ὡς νικητὴς ἐδοξάσθης Καλλίνικε. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Τὰ ἄνω τερπνά, ἀξίως νῦν κεκλήρωσαι· Χριστοῦ γὰρ σφοδρῶς, τῷ πόθῳ πυρακτούμενος, τοῦ πυρὸς Καλλίνικε, δι᾽ αὐτοῦ ἀνδρείως κατετόλμησας· ᾧ καὶ νῦν παριστάμενος, μὴ παύσῃ πρεσβεύων, ὑπὲρ τῶν πάντων ἡμῶν.


Ημερομηνία εορτής 29-07-2015

Η πανήγυρη του Ιερού Ναού Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου Δάφνης Σητείας

 
Την Τρίτη 28 Ιουλίου, εορτή της μνήμης της Οσίας Ειρήνης του Χρυσοβαλάντου, πανηγύρισε με λαμπρότητα και μεγάλη πιστών από την ευρύτερη περιοχή της Σητείας ο φερώνυμος Ιερός Ναός της Ενορίας Δάφνης Σητείας.
Την παραμονή της εορτής, Δευτέρα 27/7, ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγένιος, περιστοιχούμενος από τον Ηγούμενο της Ι. Μονής Τοπλού Αρχιμ. Φιλόθεο Σπανουδάκη και Εφημερίους της ευρύτερης περιοχής Σητείας, χοροστάτησε κατά την ακολουθία του Μεγάλου πανηγυρικού Εσπερινού της εορτής και κήρυξε επίκαιρα τον θείο λόγο. Όπως είπε: «Δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της γης» (Ησ. 26,9β΄). Ρίζα. αρχή και τέλος όλων των νόμων, θείων και ανθρωπίνων είναι η διακιοσύνη, αναγκαία σε κάθε καιρό και τόπο. Η δικαιοσύνη είναι αρχαίον απόκτημα της ανθρώπινης φύσεως. Ακόμα και αυτή τη ζωή τους θυσίασαν οι άνθρωποι. Είναι το θεμέλιον της ηθικότητας, της ειρήνης και της αγάπης που είναι το επιστέγασμα αυτής. Η δικαιοσύνη είναι η ωραιότερη κι ασφαλέστερη λειτουργία της κοινωνίας. Το δίκαιον είναι το κοινόν συμφέρον για το κοινό καλό αποτέλεσμα. Οδηγεί στην τελειότητα. Τέλειος είναι αυτός που μάχεται με εγκράτεια στα εκούσια πάθη του και αυτός που καρτερικά υπομένει στα ακούσια, δηλ. τα πάθη των άλλων. Σκοπός της ζωής είναι η αγιότητα, η θέωση, η τελειότητα. Απολύτως και κατά πάντα και δια πάντα κι από τη φύση Του τέλειος είναι μόνο ο Θεός: «Εις Άγιος, εις Κύριος Ι. Χριστός». Αλλά είναι εντολή του Κυρίου προς πάντας όπως «άγιοι γίνεσθε, ότι ο Πατήρ ημών Άγιος εστίν και έσεθσε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο Πατήρ υμών ο εν τοις Ουρανοίς τέλειός εστι» (Ματθ. 5,48. Έργα τέλεια είναι η ζωντανή πίστη, η καθαρή ζωή και η ελεημοσύνη. Προς την τελειότητα φερόμαστε κατά τον Απ. Παύλο και καθημερινός σταυρός και θάνατος είναι ο δρόμος Χριστού, καθώς ουδείς ανήλθεν εις ουρανόν μετ᾿ ανέσεως και όπως αναφέρει ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος, κατέληξε ο Σεβ. κ. Ευγένιος, «Καθημέραν αποθνήσκω».

Οφφίκιο Οικονόμου στον Εφημέριο Ενορίας Χαμαιζίου κατά την πανήγυρη του Ιερού Ναού Αγ. Παντελεήμονος

 
Με ιδιαίτερη λαμπρότητα πανηγύρισε τη Δευτέρα 27 Ιουλίου ο Ιερός Ενοριακός Ναός του Αγίου  Παντελεήμονος στο Χαμαίζι της Σητείας. Ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγένιος, συμπαραστατούμενος από Εφημερίους της ευρύτερης περιοχής, χοροστάτησε κατά την ακολουθία του Όρθρου, ευλόγησε τους προσφερόμενους άρτους και στη συνέχεια ιερούργησε, χειροθέτησε σε Οικονόμο τον Εφημέριο της Ενορίας π. Χριστοφόρο Τζαννιδάκη και κήρυξε επίκαιρα το θείο λόγο.
Ο Σεβ. κ. Ευγένιος στην εμπνευσμένη ομιλία του σημείωσε ότι ο τυφλός της Ιεριχούς ζητά από τον Χριστό να δει το φως, αναφωνώντας στον Θεό «Κύριε, ίνα αναβλέψω». Ο ίδιος ο Κύριός μας Ι. Χριστός μας δίδαξε ότι «αιτείται και δοθήσετε υμίν, ζητείτε και ευρήσετε, κρούετε και ανοιγήσεται υμίν» (Ματθ. 7,7) Αρκεί προτεραιότητα στις προσευχές μας να μην θέτουμε τα γήινα εφήμερα υλικά αγαθά. Να ξέρουμε τι ζητάμε «εις ίασιν ψυχής και σώματος». Πολλές φορές δεν ζητάμε αυτά που πραγματικά είναι προς τον συμφέρον μας, ούτε τα ζητάμε με τον σωστό τρόπο, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος «Αιτείτε και ου λαμβάνετε, διότι κακώς αιτείσθε, ίνα εν ταις ηδοναίς ημών δαπανήσητε» (Ιακ. 4,3).

 
Τέλος, ο Σεβασμιώτατος εξήρε την προσφορά του π. Χριστοφόρου στην Ενορία Χαμαιζίου, την οποία διακονεί ταπεινά και με πνεύμα θυσιαστικής προσφοράς για 27 συναπτά έτη, συνεχίζοντας την μακρά παράδοση της λευιτικής οικογένειας των Τζαννιδάκηδων.
Στην πανήγυρη του Ιερού Ενοριακού Ναού Αγίου Παντελεήμονος Χαμαιζίου Σητείας συμμετείχε πλήθος πιστών από την Ενορία από την ευρύτερη περιοχή της Σητείας, ανάμεσα στον οποίο ήταν ο Πρόεδρος κ. Ιωάννης Χρυσουλάκης και τα Μέλη της Τοπικής Κοινότητας Χαμαιζίου.

Η εορτή του Αγίου Παντελεήμονος στον Μαύρο Κόλυμπο

 
Τη Δευτέρα 27 Ιουλίου, μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος του Ιαματικού, πανηγύρισε με μεγάλη συμμετοχή του Ιερού Κλήρου και τους ευσεβούς λαούς της περιοχής ο φερώνυμος Ιερός Ενοριακός Ναός στην περιοχή «Μαύρος Κόλυμπος» της Δημοτικής Ενότητας Μακρύ Γιαλού.
Το απόγευμα της Κυριακής 26 Ιουλίου τελέσθηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός, στον οποίο χοροστάτησε, ευλόγησε τους προσφερόμενους άρτους και μίλησε επίκαιρα για τον Μεγαλομάρτυρα και ιαματικό άγιο ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγένιος. Στην ομιλία του ο Σεβ. υπογράμμισε ότι: «ουδέν όφελος εστιν, ούτε χρημάτων, ούτε σώματος, ούτε άλλου ουδενός, άτερ υγείας» κατά τον Ιπποκράτη. Υγεία είναι η φυσιολογική κατάσταση του οργανισμού, όταν έχει αρτιότητα, καλή λειτουργία ψυχοσωματικών δυνάμεων και ευεξία σωματική. Είναι δώρον Θεού γιατί «ουκ έστιν πλούτος βελτίων υγείας σώματος» κατά τήν Σορία Σειράχ. Οι αρχαίοι Έλληνες εθεοποίησαν την υγεία ως νέα ωραία και σεμνή με λευκό πέπλο, την κόρη του Ασκληπιού. Ο ανεκτίμητος αυτός θησαυρός σωματικής υγείας έχει πραγματική αξία όταν συμβαδίζει με την ψυχική υγεία, φύλακας της οποίας είναι ο ηθικός βίος και ο φόβος και ο σεβασμός Θεού. Η ευτυχία του ανθρώπου στη γη είναι η σωματική και ψυχική υγεία. Επιπλέον, ο χριστιανός έχει ως ευλογία και προνόμιο την αγάπη του Χριστού μέσα Του. Γενναιότητα, αγωνιστικότητα, αγώνα με μυστική αγάπη. Όταν αγαπάς τον Χριστό, αγαπάς όλους. Ο Χριστός είναι η Εκκλησία και η Εκκλησία ο Χριστός που μας έχει προσλάβει στον Εαυτό Του. Όταν θες να βρεις τον Χριστό, θα τον βρεις μέσα στην Εκκλησία. Εδώ είναι ενωμένη όλη η ανθρωπότητα στο πρόσωπο του Ι. Χριστού. Επικοινωνείς με τον Χριστό, όταν τα έχεις καλά με τους άλλους. Η αγάπη μας στον Χριστό περνά μέσα από τους άλλους, αφού «Εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων εμοί εποιήσατε». Μη ρωτάς αν σ’ αγαπούν οι άλλοι. Και ο Σεβ. κατέλειξε: αυτός είναι ο πνευματικά υγιής, ο άρτιος άνθρωπος, ο ισορροπημένος, ο αγνός και καθαρός. Γι’ αυτό ο Άγιος Κλήμης ο Αλεξανδρεύς λέγει «η προς Θεόν ομολογία μαρτυρία εστι, πάσα η καθαρώς πολιτευσαμένη ψυχή μετ᾽ επιγνώσεως Θεού η ταις εντολαίς επακηκοϋία μάρτυς εστί και βίω και λόγω».
 
Στην ακολουθία έλαβαν μέρος ο Ηγούμενος της Ι. Μονής Καψά Αρχιμ. Μεθόδιος Περάκης και οι Εφημέριοι των όμορων Ενοριών και συμμετείχε πλήθος κόσμου, ανάμεσα στον οποίο ήταν ο Αντιδήμαρχος Ιεράπετρας κ. Αργ. Πανταζής και ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Ιωάννης Τζιρβελάκης.
Ανήμερα της πανηγύρεως, Δευτέρα 27 Ιουλίου, τελέσθηκε ο Όρθρος, η ευλόγηση των άρτων και στη συνέχεια η Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμ. Κυρίλλου Διαμαντάκη, Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας, ο οποίος και κήρυξε επίκαιρα τον θείο λόγο.

Αρχιερατική Θεία Λειτουργία και μνημόσυνο στην Ενορία Αχλαδίων Σητείας

 

Το Σάββατο 25 Ιουλίου ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγένιος, χοροστάτησε κατά την ακολουθία του Όρθρου και στη συνέχεια, περιστοιχούμενος από τον Ηγούμενο της Ι. Μονής Τοπλού Αρχιμ. Φιλόθεο Σπανουδάκη και τους Εφημερίους των Ενοριών Αχλαδίων και Σκορδύλλου Πρωτ. Εμμ. Αυγουστινάκη και π. Εμμ. Μπελιμπασάκη αντίστοιχα, ιερούργησε, κήρυξε τον θείο λόγο και τέλεσε το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του μακαριστού Ιωάννου Λεβαντάκη, πατρός του Μέλους του Δ.Σ. του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Παναγία η Ακρωτηριανή» Χαραλάμπους Λεβαντάκη

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Το θαύμα του Αγίου Παντελεήμονα και ο ασεβής γιατρός

Το θαύμα του Αγίου Παντελεήμονα και ο ασεβής γιατρός

Η πρεσβυτέρα είχε όγκο στο στήθος και εγχειρίστηκε.
Μόλις έβγαλαν τον όγκο, δίνουν ένα κομμάτι στον πατέρα Ευάγγελο να το πάει για βιοψία και να φέρει αμέσως τ' αποτελέσματα.
Μετά την απάντηση της εξετάσεως, οι γιατροί δεν δίνουν ούτε έξι μήνες ζωής στην άρρωστη. Η κόρη του παπα-Βαγγέλη λιποθυμά μόλις το ακούει, ο ίδιος τα χάνει.
Άκου, λέει, γιατροί να το πουν έτσι ξαφνικά στο παιδί! Στα χέρια του όμως σφίγγει το χέρι του Αγίου Παντελεήμονα, πού έχει φέρει μαζί του, και προσεύχεται.
Βγάζουν την πρεσβυτέρα από το χειρουργείο. Με λαχτάρα ο πατήρ Ευάγγελος ακουμπά πάνω στις γάζες πού σκεπάζουν το εγχειρισμένο στήθος της πρεσβυτέρας, το χέρι του Αγίου και γονατιστός
προσεύχεται. Εκείνη την ώρα μπαίνει ο χειρουργός με τη μάσκα ακόμη. Βλέπει τη σκηνή και βάζει τις φωνές.
-Τι είναι αυτό το κόκκαλο παπά μου; Πάρτο από δω και τράβα σπίτι σου. Ζαλισμένος ο καημένος, μαζεύει γρήγορα τ' αγία λείψανα και προσπαθεί να βρει την πόρτα. Μέσ' τη ζάλη του, όμως, ακούει τη
νοσοκόμα να φωνάζει το γιατρό στο τηλέφωνο, πού τον ζήτα επειγόντως η γυναίκα του.
Το απόγευμα σταματά μια κούρσα έξω από το σπίτι του ιερέα και με έκπληξη ο παπα-Βαγγέλης βλέπει να βγαίνει ο γιατρός. Πω! πω! σκέφτεται, ο γιατρός και στο σπίτι μου ακόμα με κυνηγάει! Με φρίκη,
όμως, βλέπει να κατεβαίνει από τ' αυτοκίνητο και ένας νέος παραμορφωμένος. Το στόμα του είχε πάει στ' αυτί του. Αποσβολώθηκε ο παπάς.
-Πάτερ μου, του λέει ο γιατρός, εκείνο το κόκκαλο το έχεις; Με συγχωρείς, παραφέρθηκα, την ώρα πού σ' έδιωχνα μου τηλεφώνησε η γυναίκα μου, ότι το παιδί μας, πού έδινε εκείνη την ώρα εξετάσεις,
έπαθε ξαφνικά αυτήν την πάρεση πού βλέπεις. Κατάλαβα ότι εγώ έφταιξα και γι' αυτό σε παρακαλώ πολύ διάβασε μας μια ευχή. Τη διεύθυνση σου στο χωριό την πήρα από την πρεσβυτέρα.
-Ευχαρίστως παιδιά μου, ελατέ στο εκκλησάκι. Κράτα αγόρι μου το χέρι του Αγίου και γονάτισε.
Απλώνω στο κεφάλι του νέου το πετραχήλι και αρχίζω να διαβάζω την ευχή. Καθώς διαβάζω, ακούω θόρυβο κρακ, κρακ. Σκέφτομαι, τι συμβαίνει άραγε; Τελείωσα και, όταν σηκώθηκε το παιδί, τι να δούμε, το
στόμα του παιδιού είχε επανέλθει στην θέση του! Πατέρας και γιος ρίχνονται πάνω μου.
-Παπούλη πώς να σ' ευχαριστήσουμε;
-Όχι εμένα, παιδιά μου, το Θεό και τον Άγιο.
Από τότε για πάρα πολύ καιρό ερχόταν τακτικά να προσκυνήσουν και να φέρουν και το λάδι για το καντήλι του Αγίου.
Όσο για την πρεσβυτέρα, είναι τώρα περισσότερα από είκοσι χρόνια πού είναι τελείως καλά χωρίς να κάνει απολύτως καμία θεραπεία.
Μεγάλωσε τα παιδιά της και ζει στο χωριό προσέχοντας το εκκλησάκι με τα τόσα άγια λείψανα, μια πού δεν υπάρχει πια ο πατήρ Ευάγγελος. Ο γιατρός πολλές φορές έλεγε στον παπα-Βαγγέλη: «Εμείς παπά μου πρέπει να τα κάψουμε τα βιβλία μας».

Οι εμφανίσεις της Αγίας Παρασκευής στον αγιασμένο Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη



«... Όλα τα παιδάκια πήγαιναν σχολείο μια φορά την ημέρα. Το Ιακωβάκι πήγαινε δύο. Το αγαπούσε πολύ, γιατί το σχολείο του στα πρώτα χρόνια ήτανε κι Εκκλησία, της Αγίας Παρασκευής. Αργά το απόγευμα πήγαινε κι άναβε τα καντήλια. Πήγαινε μόνο του το παιδί και του άρεσε να μένει μέχρι το νύχτωμα. Προσευχότανε όσο ήξερε κι όσο μπορούσε. Έπειτα έπαιρνε τον κατήφορο για το σπίτι, αφήνοντας το δάσος με τα πεύκα. 
Ένα απόγευμα όμως, θα᾽ τανε τότε οκτώ-εννέα ετών, εκεί που προευχότανε του εμφανίστηκε ολοζώντανη η αγία Παρασκευή ως μοναχή, όπως ήτανε στην εικόνα. Το παιδί τρόμαξε, το ᾽βαλε στα πόδια κι έφτασε λαχανιασμένο στο σπίτι. Ούτε γύρισε να κοιτάξει πίσω από τον φόβο του. Ξαναπήγε άλλη μέρα ν᾽ ανάψει τα καντήλια και του εμφανίστηκε πάλι. Καί πάλι τρόμαξε. Έφυγε τρέχοντας τον κατήφορο, μα η Αγία βγήκε από το ναό, μίλησε γλυκά και καθησύχασε το παιδάκι. Αυτό, τώρα, σταμάτησε να τρέχει, γύρισε να δεί ποιός του μιλούσε. Η Αγία του εξήγησε ποιά είναι, του ᾽πε να μη φοβάται, και το Ιακωβάκι ανέβηκε δειλά δειλά πάλι προς το εκκλησάκι. Έκατσε κοντά της και την άκουσε προσεκτικά. Η εμφάνιση της Αγίας Παρασκευής επαναλήφθηκε πολλές φορές. Το Ιακωβάκι συνήθισε και δε φοβότανε πιά. Καθόσανε δίπλα δίπλα και μιλάγανε... τέτοια οικειότητα και αφελή παρρησία ο μικρός! Σε μία από τις πρώτες εμφανίσεις της η Αγία, όταν είχε ξεθαρρέψει ο μικρός, του είπε:
- Τι θέλεις, Ιάκωβέ μου, να σού χαρίσω για τις προσευχές που κάνεις και που περιποιείσαι το σπίτι μου;
Εκείνο δεν ήξερε τι να ζητήσει. Όμως το βράδυ ρώτησε τη μητέρα του, τη Θοδώρα. Εκείνη το συμβούλεψε απλοικά: «Να σού πεί, να σού δώσει, την τύχη σου». Το άλλο απόγευμα εμφανίστηκε η Αγία και απάντησε στο παιδί:
- Άκουσέ με. Θα δείς δόξες και τιμές πολλές, πολύς κόσμος θα ᾽ρχεται να σε δεί, πολλά χρήματα θα έρχονται στα χέρια σου, αλλά δε θα μένουν (και πράγματι όλα επαληθεύτηκαν. Τον τίμησαν τον γέροντα Ιάκωβο πλούσιοι και φτωχοί, σοφοί και αγράμματοι, άρχοντες και αρχόμενοι, καθηγητές πανεπιστημίου
και ανώτατοι δικαστικοί, μοναχοί, ιερείς, επίσκοποι και πατριάρχες, που έφταναν τα τελευταία χρόνια στο μοναστήρι να τον γνωρίσουνε, να εξομολογηθούνε, να ωφεληθούνε, να πάρουνε την ευχή του. Καί χρήματα επίσης, τα τελευταία χρόνια, του έδιναν πολλά, μα κι αυτός τα προσέφερνε όλα σε όποιους είχανε ανάγκη, δε μένανε στο σακκούλι του – γιατί σ᾽ ένα σακκούλι τα έβαζε, που δεν άδειαζε ποτέ, όσα και να ᾽δινε). Ο ίδιος, που τα διηγότανε αυτά, πρόσθετε:
- Καί μήπως ψέματα μου είπε, αδελφέ μου, η αγία Παρασκευή; Μικρή τύχη μου έδωσε; Μ᾽ έκανε ιερέα των μυστηρίων του Θεού!
*Στ. Παπαδόπουλου, Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ, Εκδ. Ακρίτας, Θ´ έκδοση, Σεπτέμβριος 2005, σσ. 37-39.

ΑΥΤΟΝ ΖΗΛΕΨΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

 

Στην αναστάσιμη χαρά που γέμισε τις καρδιές και τις ψυχές μας, κάτω από το φώς το ανέσπερο άγιο Φώς του Παναγίου Τάφου του Κυρίου μας και μέσα απ 'όλα τα συναισθήματα που γέμισαν το νού και την καρδιά μας, γεννήθηκαν και οι ευχές μας, οι θερμές μας ευχές που συμπυκνώνονται σε δύο λέξεις, στον πιο χαρμόσυνο χαιρετισμό που ακούστηκε ποτέ στον κόσμο:
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Η χαρά της αναστάσεως του Κυρίου και το Φώς που ξεπήδησε από τον ζοωδόχο του Τάφο να φωτίζει πάντοτε το δρόμο της ζωής μας και να διώχνει μακρυά τα σκοτάδια των φόβων μας και της σύγχρονης απιστίας.
         
Καθώς ξετυλίχθηκε μπροστά στα μάτια μας το θείο Δράμα, κατά τις ημέρες της αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος, είδαμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό να ανεβαίνει τον Γολγοθά. Και μαζί του, συνοδοιπόροι του, συνανέβαιναν και κάποιοι άλλοι. Κάποιες άλλες μορφές, που καθώς κλιμακωνόταν το μαρτύριό του, το προαιώνιο σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου, καθεμιά απ 'αυτές τις μορφές έπαιρνε τη θέση της δίπλα του διαδραματίζοντας τον δικό της ρόλο.
         Οι άνθρωποι αυτοί καθώς αναφέρονται από τους ιερούς Ευαγγελιστές και εμφανίζονται στα Ευαγγέλια, φαίνεται ως να συνέβαλαν στο σχέδιο του Θεού και ως να συνήργησαν στη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Κάθε χρόνο ακούμε με την ίδια δίψα και την ίδια χαρμολύπη τα ονόματά τους και τον τρόπο της συμμετοχής τους. Και κάθε χρόνο στις καρδιές των πιστών Του γεννιέται ο ίδιος πόθος και ο ίδιος ζήλος. Ζηλεύουμε!
         Πόσες φορές δεν ζηλέψαμε τη θέση της Σαμαρείτιδος που συνομίλησε μαζί Του και που της ζήτησε, διψασμένος από τον δρόμο, να του δώσει να πιεί νερό. Πόσο προνομιακή η θέση των Μαθητών Του που τον ακολουθούσαν, τον άκουγαν, τον θαύμαζαν, έβλεπαν με τα μάτια τους να θαυματουργεί από την τόση αγάπη Του για τον άνθρωπο. Πόσο αξιοζήλευτη η θέση των παιδιών που έφερναν κοντά Του οι Μητέρες να τα ευλογήσει κι Εκείνος χάιδευε τα κεφαλάκια των αγνών και άδολων παιδίων και τα καταφιλούσε, λέγοντας στους Μαθητές Του πως τους ανήκει η Βασιλεία Του ... Πόσες φορές δεν ζηλέψαμε τον Νικόδημο, τον νυκτερινό Μαθητή , που ήλθε να ακούση νύχτα το κήρυγμα του Ιησού, να τον ρωτήσει, να μάθει, να πληρώσει το κενό της ψυχής του και συνομίλησε μαζί Του όπως ο φίλος προς τον φίλο. Νύχτα "δια τον φόβο των Ιουδαίων" ...
         Δεν ζηλέψαμε τη θέση των αδελφών του αγίου Λαζάρου που και τον λόγο του άκουγαν και διακονούσαν και φιλοξενούσαν τους ακροατές Του ... Όλοι όσοι έχουν την αγάπη του Χριστού στην καρδιά τους ζήλεψαν αυτές τις φυσιογνωμίες.
         Τις ημέρες όμως αυτές που είναι τόσο φορτισμένες πνευματικά, σχεδόν όλοι, παρακολουθώντας με την σχετική κατάνυξη των ημερών της Μ. Εβδομάδος, και κοιτώντας άθελά μας ίσως μέσα μας, ζηλεύουμε και θα θέλαμε να βρισκόμασταν στη θέση τους.
         Αξιοζήλευτη η θέση του Τετραημέρου νεκρού, του Λαζάρου, που τόσο φίλος του Κυρίου στάθηκε στην επί της γής παρουσία του, ώστε όταν αντίκρυσε τον τάφο του, ανθρωπίνως, δάκρυσε και θεϊκώς τον ανέστησε.
         Αξιοζήλευτη η μετάνοια της αμαρτωλής αλλά μετανιωμένης, πλέον, γυναικός η οποία τολμά με τη δύναμη της αγάπης που γέννησε η μετάνοιά της, να έλθη και να προσφέρει ως δώρο λατρείας και ευγνωμοσύνης "το πολυτίμητον μύρο" μαζί με τα πολλά δάκρυα της μετανοίας της που κατέθετε στα πόδια του αναμάρτητου Χριστού. Κι εκεί να λάβει την συγχώρηση από το θεϊκό στόμα Του μαζί με την πατρική στοργή Του που την προστατεύει από την δηλητηριώδη γλώσσα του προδότου μαθητού ...
         Ζηλέψαμε την μετάνοια του ενθουσιώδους Μαθητού, του πρωτοκορυφαίου Πέτρου, ο οποίος τρομάζει μπροστά στη λύσσα του ιουδαϊκού όχλου και των υπηρετών της κοσμικής "ιερατικής« εξουσίας που με πνεύμα κατηγορίας τον καταγγέλουν λέγοντας πως: «αληθώς, και Σύ μετ 'Αυτού εί. Και γαρ η λαλιά σου δήλον σε ποιεί »! Κι ενώ λίγο πρίν ορκίζεται στον Διδάσκαλό του πως αν χρειαστεί θα πεθάνει μαζί του, τώρα ο φόβος τον αναγκάζει να πεί τρείς φορές αρνούμενος ότι «ούκ είδα τον άνθρωπον». Και συμφωνεί ο πετεινός με τον Διδάσκαλο πως "πρίν αλέκτωρ φωνήσει, τρείς απαρνήσει με." "Και ευθέως αλέκτωρ ελάλησε" ... Καυτά τα πικρά δάκρυα της μετανοίας του ήταν άξια και ικανά να ξεπλύνουν την άρνησή του.
         Πέρασαν κι άλλοι που ζηλέψαμε πολύ, όπως ο Ιωάννης ο βαθιά πιστός και αγαπημένος Μαθητής, που τον ακολουθεί χωρίς φόβο μέχρι τον σταυρό και την ταφή Του. Και παραστέκει και στηρίζει την Παναγία Μητέρα Του στην κορυφαία και πλέον δραματική στιγμή της Ζωής της ...
Κορυφαία μορφή του Πάθους Του η Θεοτόκος ...
Κι εκεί που το πλήθος παρακολουθεί μετά το σκοτάδι που κάλυψε την γή, με τρόμο και αναμένει την εξέλιξη του Δράματος, μέσα στις βρισιές και τις ειρωνίες και τις βλασφημίες των κατά τα 'άλλα "θεοφοβούμενων" Αρχιερέων και Φαρισαίων, ξεχωρίζει μια φωνή, περισσότερο κι απ 'τη φωνή του Εκατοντάρχου που μετά τον Θάνατό Του, τον ομολογεί Υιό του Θεού. Ξεχωρίζει η φωνή του εκ δεξιών Κακούργου, του Δημά όπως λεγόταν και όπως διασώθηκε τ 'όνομά του.
Την ώρα που όλοι τον εγκατέλειπαν, την ώρα που όλοι τον περιφρονούσαν, την ώρα που όλοι τον καταγελούσαν, τον ονείδιζαν, τον έβριζαν, εκείνος ο Ληστής του απηύθυνε τον πλέον λατρευτικό λόγο.
Δεν νοιάστηκε για το δικό του μαρτύριο επί του Σταυρού και καθώς ο ίδιος ομολόγησε, έπαθε ότι ακριβώς του άξιζε. Ακούγοντας όμως τις άδικες κατηγορίες και τις εξευτελιστικές ειρωνείες για έναν αθώο που στράγγιζε το αίμα του σ 'ένα Σταυρό, διαμαρτυρήθηκε λέγοντας πως «Ούτος δε ουδέν κακόν εποίησε». Και ορθώνοντας θεολογικό λόγο, μέσα απ 'τα δικά του αίματα και τους αφόρητους πόνους στρέφει το κεφάλι του για να ατενίσει Εκείνον, τον Χριστό, που έπασχε χωρίς να οφείλει τίποτε, και του λέγει: «Μνήσθητί μου Κύριε όταν έλθεις εν τη βασιλεία Σου" ..! Τον αναγνωρίζει και τον ομολογεί Βασιλέα σε αντίθεση με τον άτολμο και δειλό Πιλάτο ο οποίος φοβούμενος την ενδεχόμενη εξουσία του, και μη μπορώντας να διακρίνει, τον ρωτά και τον ξαναρωτά: "Ουκούν Βασιλεύς εί Σύ"? Είναι πολύ σπουδαίο όταν όλοι τον θεωρούν κακούργο και ψεύτη και πλάνο, εκείνος ο Ληστής να τον θεωρεί Βασιλέα ουρανού και γής και να τον εκλιπαρεί να τον θυμηθεί όταν αναλάβει τον επουράνιο Θρόνο του ... Εκείνοι Αρχιερείς, Φαρισαίοι, Γραμματείς, Νομοδιδάσκαλοι, η άρχουσα τάξη και οι εκπρόσωποι του κατεστημένου. Αυτός Ληστής, κλέφτης, κακούργος και επικίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια ... Πως αντιστρέφονται καμιά φορά οι όροι ... "Οι έσχατοι έσονται πρώτοι και οι πρώτοι έσχατοι" ...
Δεν έμεινε αναπάντητη η αίτηση του εκ δεξιών συσταυρωμένου Ληστού. Στο "Μνήσθητί μου Κύριε ...» έρχεται άμεση και απόλυτη η απάντηση του Κυρίου: «Αληθώς συ λέγω, απόψε μετ 'εμού έση εν τω Παραδείσω"!
Κι εδώ ο Χριστός επί του Σταυρού, σαγηνεύει τα πλήθη των λαών της οικουμένης δια της αγάπης Του. Ο Ληστής συσταυρωμένος κλέβει το κλειδί του παραδείσου, την αγάπη του Χριστού, και σύλησε την βασιλεία Του, μόνον με ένα "Μνήσθητί μου" ...

Αυτόν ζήλεψα περισσότερο!
πηγή http://www.apogonoimartyron.org/_gr/_articles/20090426.html

Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου



Ημερομηνία εορτής 28-07-2015

Βιογραφία
Η Οσία Ειρήνη έζησε στα χρόνια της βασίλισσας Θεοδώρας, που αναστήλωσε τις άγιες εικόνες.

Η Ειρήνη καταγόταν από την Καππαδοκία και διακρινόταν όχι μόνο για την ευσέβεια της, αλλά και για την σωματική ωραιότητα της και για την ευγενή ανατροφή της. Είχε ζητηθεί λοιπόν σε γάμο, από διακεκριμένο άνδρα του παλατιού και ξεκίνησε για το Βυζάντιο. Στη διαδρομή όμως, πέρασε από τη Μονή του Χρυσοβαλάντου και τόσο ελκύστηκε από τη συναναστροφή των καλογριών, ώστε πήρε τη μεγάλη απόφαση να παραμείνει μαζί τους. Έτσι απέρριψε τις κοσμικές δόξες, γύρισε στην πατρίδα της, πούλησε τα υπάρχοντα της, βοηθώντας πολλούς φτωχούς και τα υπόλοιπα χρήματα τα εναπόθεσε στη Μονή. Έγινε μοναχή και η ζωή της μέσα στο μοναστήρι υπήρξε πολύ ασκητική και αγία.

Όταν πέθανε η ηγουμένη, η Ειρήνη, παρά την άρνηση της, ορίστηκε διάδοχος της. Από τη νέα της θέση, επετέλεσε τα καθήκοντα της άριστα. Ο Θεός μάλιστα, την προίκισε με το προφητικό και θαυματουργικό χάρισμα. Έτσι δια της προσευχής της, απάλλαξε πολλούς από τα δαιμόνια. Προαισθάνθηκε τον θάνατο της και απεβίωσε ειρηνικά, γεμάτη χαρά για το ευχάριστο ουράνιο ταξίδι της.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Βασιλείας γήινους πάλαι οὐκ ἔτυχες, ἀλλ' ἄφθαρτων στεφάνων νῦν σὲ ἠξίωσεν, ὁ Νυμφίος σου Χριστὸς ὁ ὡραιότατος ὢ καθιέρωσας σαύτην, ὅλη καρδία καὶ ψυχή, Εἰρήνη Ὁσία Μῆτερ, Χρυσοβαλάντου ἡ δόξα, ἠμῶν δὲ προσφυγὴ καὶ βοήθεια.

Λαμπρός Πανηγυρικός Αρχιερατικός εσπερινός στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Αγίου Γεωργίου Τουρτούλων

Με κάθε Λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε ο Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής στον  Άγιο Γεώργιο Τουρτούλοι . Το Σάββατο 25 Ιουλίου έγινε Μέγας Αρχιερατικός εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Ιεραπύτνης και Σητείας κ.κ Ευγενίου και του σεπτού κλήρου ο Σεβασμιότατος αναφέρθηκε στον βίο της Άγιας Παρασκευής. Την Άγια τίμησαν πλίθος πιστών από την ευρύτερη περιοχή