Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ 1 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Ο βίος του Μεγάλου Βασιλείου

Παρακλητικός κανόνας εις τον Άγιον ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ τον Μέγαν

Ευλογήσαντος του Ιερέως λέμε το «Κύριε Εισάκουσον» μεθ’ ο το Θεός Κύριος και τα επόμενα τροπάρια.

Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου.
Και μη εισέλθεις εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων.
Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου. εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου.
Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς, ως νεκρούς αιώνος. Και ηκηδίασεν επ’ εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου.
Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τα χείρας μου. η ψυχή μου ως γη άνυδρός σοι.
Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου.
Μη αποστρέψεις το πρόσωπόν σου απ’ εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον.
Ακουστόν ποίησον μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα.
Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν, εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου
Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε. προς σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου.

Το Πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία. ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με.
Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου. και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλός σού ειμί.

Ήχος δ΄
Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Στιχ. α΄. Εξομολογείσθε τω Κυρίω, και επικαλείσθε το όνομα το άγιον αυτού.

Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Στιχ. β΄. Πάντα τα έθνη εκύκλωσάν με και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς.

Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν. ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Στιχ. γ΄. Παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και έστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών.

Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.

Είτα τα παρόντα τροπάρια.

Ήχος δ’. Τη Θεοτόκω εκτενώς.
Οι εν τη Πόλει χαλεπώς χειμαζόμενοι και υπό νόσων συμφορών τε κυκλούμενοι εν τω ναώ προσέλθετε λειψάνοις ιεροίς θείου Ποιμενάρχου τε διδασκάλου Οσίου Βασιλείου Μάκαρος, εκτενώς εκβοώντες: Μη διαλίπης, Άγιε, βοάν προς τον Θεόν υπέρ πάντων των δούλων σου.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι
Τον Ιησούν εν στεναγμοίς ικετεύσωμεν και Βασιλείου τοις λειψάνοις προσπέσωμεν όπως δωρίση άπασι την άφεσιν ημίν ων αφρόνως έκαστος, συμβουλή του βελίαρ πλείστοις ανομήμασι κατερρύπανε βίον. Τας ικεσίας δέχου ως Πατήρ ημών απάντων, Βασίλειε Άγιε.

Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Τη Θεομήτορος Εικόνι προσπέσωμεν και ως Μητέρα Ιησού ικετεύσωμεν ως παρρησίαν έχουσαν θερμήν προς τον Θεόν, ον αφράστως έτεκε, της φωνής επακούσαι, νυν εν στεναγμοίς ψυχής των οικτρώς δεομένων. Ως συμπαθής παράσχου προς Χριστού, ρώσιν σωμάτων, ψυχών τε την ίασιν.

Ο Ν΄ (50) ΨΑΛΜΟΣ
Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου, εξάλειψον το ανόμημά μου.
Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου, και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με.
Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιόν μού εστί δια παντός.
Σοι μόνω ήμαρτον, και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα. όπως αν δικαιωθείς εν τοις λόγοις σου, και νικήσεις εν τω κρίνεσθαί σε.
Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου.
Ιδού γαρ αλήθεια ηγάπησας. τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι.
Ραντιείς με υσσώπω, και καθαρισθήσομαι. πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι.
Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην. αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα.
Απόστρεψον το πρόσωπόν σουαπό των αμαρτιών μου, και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον.
Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου.
Μη απορρίψεις με από του προσώπου σου, και το Πνεύμα σου το άγιον μη αντανέλεις απ’ εμού.
Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου, και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με.
Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι.
Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου. αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην σου.
Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου.
Ότι, ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν. ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις.
Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον. καρδία συντετριμμένην και τεταπεινωμένην, ο Θεός, ουκ εξουδενώσει.
Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ.
Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα. τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους.

O Κανών του Αγίου φέρων ακροστοιχίδαν
«Βασιλέα Βασιλευ(ον)των Βασίλειε ικέτευε υπέρ ημών».

Ωδή α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας
Βασίλειε Πάτερ, ως παρεστώς Τριάδι Αγία, υπερεύχου υπέρ ημών, έλλαμψιν δοθήναι τοις υμνούσι , αγιασμόν τε, ειρήνην και άφεσιν.

Αγίασον, Πάτερ, ως συμπαθής ημών των υμνούντων αισθητήρια δαψιλώς και εν κατανύξει προσκυνούντων τα χαριτόβρυτα θεία σου λείψανα.

Σοφίας γενόμενος εραστής της επουρανίου, ηκολούθησας ακλινώς ταύτη, και ημάς νυν δεομένους ακολουθείν δια βίου αξίωσον.

Ιδού παριστάμεθα ταπεινώς και εν κατανύξει προ λειψάνων σου πανοικεί, και παρακαλούμεν καταπέμψαι χαράν, υγείαν και θείαν αντίληψιν.

Λιμήν των εν ζάλει και συμφοραίς Παναγία Κόρη, ως υπάρχουσα των πιστών δέησιν προσδέχου και παράσχου σην προστασίαν, Παρθένε, την άμαχον.

Ωδή γ΄. Ουρανίας αψίδος.
Εις νυμφώνα τον θείον παρεστηκώς, Άγιε, και χοροστασίαις Αγγέλων συναυλιζόμενος , ημάς αξίωσον νυν, εν μετανοία βιώσαι καθ’ εκάστην έργοις τε και λόγοις πταίουσι.

Αρετών συ εδείχθης καθηγητής άριστος ταύτας εν ασκήσει τελεία κατεργασάμενος, διό ημάς οδηγών μη διαλείπεις πανσόφως τοις του βίου κύμασι μη κατακλύζεσθαι.

Βασιλέα των όλων υπέρ ημών, Άγιε, των εν συμφοραίς και κινδύνοις και περιστάσεσι χειμαζομένων οικτρώς, νυν εκδυσώπησον όπως παριδών τα πταίσματα, χάριν δωρήσηται.

Αγαθός οικονόμος συ των πιστών πέφυκας πάντα εν αγάπη, σοφία, πάτερ, δεξάμενος , όθεν ημάς εκτενώς νυν δεομένους εν πόθω προ λειψάνων θείων σου, πρόσδεξαι, Άγιε.

Σωτηρία του κόσμου, ω Μαριάμ Άχραντε, εκ της του Υιού και Θεού σου ενανθρωπήσεως αναφανείσα, διό συν Βασιλείω δυσώπει ιλασμόν και άφεσιν πάσι χαρίσασθαι.

Ικέτευε Θεόν των όλων, Βασίλειε Ιεράρχα, καταπέμψαι εξ ουρανού ημίν τοις προσκλαίουσι υγείαν και άφεσιν οφλημάτων.

Επίβλεψον εν ευμενεία, Πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.

Αίτησις και το Κάθισμα
Ήχος β’. Πρεσβεία θερμή
Προσδέχου τανύν ημάς τους προσπίπτοντας και πόθω πολλώ σα λείψανα κατέχοντας καταπέμπων, Βασίλειε, προς Χριστού του Φιλανθρώπου την άφεσιν επιστροφήν τε οίκοι εν χαρά και πάσι παρέχων τα αιτήματα.

Ωδή δ΄. Εισακήκοα Κύριε.
Ιατρόν σε γινώσκομεν οι εν ασθενείαις σοι καταφεύγοντες και λαμβάνοντες την ίασιν των ψυχών, σωμάτων τε, Πανάγιε.

Λυτρωτήν επιστάμεθα των του Πονηρού παγίδων, Πανόσιε, και θερμώς σοι προσερχόμεθα των δεινών ευρείν την απολύτρωσιν.

Ευσυμπάθητος, Άγιε ως Χριστού πιστότατος αναδέδειξαι Εκκλησίας τε υπέρμαχος και ημών προστάτης νυν θερμότατος.

Υπό σου βοηθούμενοι οι εν συμφοραίς τε και περιστάσεσι και τα λείψανα κατέχοντες πύργοι ακαθαίρετοι φαινόμεθα.

Τον Σωτήρα δυσώπησον μετά Βασιλείου, Θεομάκαριστε, του δοθήναι ημίν άπασι σωτηρίαν, άφεσιν και έλεος.

Ωδή ε΄. Φώτισον ημάς.
Ω των δωρεών τη πρεσβεία σου, Βασίλειε, αντιπαρέχεις πάσι τον φωτισμόν και την ειρήνην, υγείαν ψυχής και σώματος.

Νίκας κατ’ εχθρών Εκκλησία σου κατάπεμψον, Ορθοδοξίας θρίαμβον ακλινή και δεομένοις τυχείν σωτηρίας άνωθεν.

Βίβλοις σου σεπτοίς οδηγούμενοι, μακάριε, της απιστίας θάλασσαν αλμυράν νυν διαπλέομεν πάντες διασωζόμενοι.

Άπαντες ημείς οι κυκλούντες σου τα λείψανα εν κατανύξει, πίστει τε και χαρά καθάπερ ζώντα και αύθις σοι παριστάμεθα.

Σώσον Αγαθή Βασιλείου ταις δεήσεσι τους ευλαβώς τα λείψανα τα αυτού νυν προσκυνούντας εν πόθω και μεγαλύνοντας.

Ωδή ς΄. Την δέησιν εκχεώ προς Κύριον.
Ικέτευε εκτενώς προς Κύριον, ω Βασίλειε, Πατέρων το κλέος υπέρ ημών δεομένων εν πίστει και εκζητούντων θερμήν σου αντίληψιν, νικήσαι πάντα πειρασμόν ως τυχών παρρησίας προς Κύριον.

Λιμένα σε ασφαλή κεκτήμεθα, οι εν βίω θαλαττεύοντες, Πάτερ, ότι καλώς τους κινδύνους γιγνώσκεις και νικηφόρως αυτούς διεπέρασας τη χάριτι του Ιησού, ω Πατέρων σοφόν ακροθίνιον.

Ελέησον τους υμνούντας, Άγιε και εν πόθω και χαρά προσκυνούντας τα ιερά και πανάγια όντως πολυτελή τε χρυσού τιμιότερα σα λείψανα πανευλαβώς ω Μαρτύρων Χριστού ισοστάσιε.

Ινδάλματα του νοός αφάνισον, καθ’ εκάστην πολεμούντα με, Πάτερ και καθαράν την ψυχήν μου παράσχου του ανυμνείν εκ καρδίας τον Κύριον, καθάπερ άγγελος Θεού μοναστών ως κανών και διδάσκαλος.

Εκέκραξα, Παναγία Δέσποινα , εκ βαθέων μου αιτών προστασίαν. όθεν ομού μετά πάντων Αγίων καθικέτευε εύσπλαγχνον Κύριον του δούναι άπασιν ιδείν μεθ’ υμών την ζωήν την αιώνιον.

Ικέτευε Θεόν των όλων, Βασίλειε Ιεράρχα, καταπέμψαι εξ ουρανού ημίν τοις προσκλαίουσι υγείαν και άφεσιν οφλημάτων.

Επίβλεψον εν ευμενεία, Πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.

Αίτησις και το Κοντάκιον
Ήχος δ’. Προστασία των χριστιανών.
Οι εν θλίψεσι, δοκιμασίαις κυκλούμενοι και δεινών ταις επιφοραίς πειραζόμενοι, δεύτε πάντες τοις Ιεροίς λειψάνοις εν κλαυθμώ Βασιλείου και εν στεναγμοίς επικαλούμενοι αυτού μεσιτείαν βοήσωμεν. Φάνηθι ως προστάτης πτωχών και αδικουμένων ημών προστασία τε και χαρά και στερρόν καταφύγιον.

Προκείμενον, Ήχος δ΄.
Το στόμα μου λαλήσει σοφίαν και η μελέτη της καρδίας μου σύνεσιν.
Στιχ. Ακούσατε ταύτα πάντα τα έθνη.

Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Ο Ν

Εκ του κατά Ιωάννην (ι’. 1-9)

Είπεν ο Κύριος προς τους εληλυθότας προς αυτόν Ιουδαίους. Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁ μὴ εἰσερχόμενος διὰ τῆς θύρας εἰς τὴν αὐλὴν τῶν προβάτων, ἀλλὰ ἀναβαίνων ἀλλαχόθεν, ἐκεῖνος κλέπτης ἐστὶ καὶ λῃστής· ὁ δὲ εἰσερχόμενος διὰ τῆς θύρας ποιμήν ἐστι τῶν προβάτων. τούτῳ ὁ θυρωρὸς ἀνοίγει, καὶ τὰ πρόβατα τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούει, καὶ τὰ ἴδια πρόβατα καλεῖ κατ᾿ ὄνομα καὶ ἐξάγει αὐτά. καὶ ὅταν τὰ ἴδια πρόβατα ἐκβάλῃ, ἔμπροσθεν αὐτῶν πορεύεται, καὶ τὰ πρόβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ᾿ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν. Ταύτην τὴν παροιμίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἐκεῖνοι δὲ οὐκ ἔγνωσαν τίνα ἦν ἃ ἐλάλει αὐτοῖς. Εἶπεν οὖν πάλιν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἐγώ εἰμι ἡ θύρα τῶν προβάτων. πάντες ὅσοι ἦλθον πρὸ ἐμοῦ, κλέπται εἰσὶ καὶ λῃσταί· ἀλλ᾿ οὐκ ἤκουσαν αὐτῶν τὰ πρόβατα. ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι᾿ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται, καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται, καὶ νομὴν εὑρήσει.

Δόξα σοι Κύριε δόξα σοι.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι

Ταις του Ιεράρχου πρεσβαίαις Ελεήμων, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.

Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν.

Ταις της Θεοτόκου, πρεσβαίαις Ελεήμων, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.

Στιχ. Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου.

Ήχος πλ.β΄. Όλην αποθέμενοι.
Άπαντες προσέλθωμεν τοις ιεροίς νυν λειψάνοις Βασιλείου μάκαρος και απαρυσώμεθα χάριν άφθονον παρ’ αυτού σήμερον και χαράς ενθέου εμπλησθέντες εκβοήσωμεν προς τον Πανάγαθον τας ευχαριστίας προσάδοντες. Θεέ Πατέρων Άγιε και των Προπατόρων το καύχημα πρόφθασον και ρύσαι, πταισμάτων χαλεπών και πειρασμών τους ταπεινούς νυν ικέτας σου πίστει δεομένους σοι.

Ωδή ζ΄. Οι εκ της Ιουδαίας.
Ιδού οι επταικότες δούλοι σου Ιεράρχα προ των λειψάνων των σων, παρέβημεν αφόβως το θέλημα Κυρίου και προς σε καταφεύγομεν, εν ταπεινώσει πολλή, αιτούντες την συγγνώμην.

Καθάρισον Παμμάκαρ, του νοός μου τον ζόφον ίνα ιδώ καθαρώς ευχής, καρπούς, της θείας, και κράζω εν καρδία Ιησού με ελέησον, ως ελέημων Θεός και μόνος ευεργέτης.

Ελέησόν σοι κράζω ψυχή συντετριμμένη ως ποιμενάρχη Χριστού, καλώς γαρ συ γινώσκεις ευόλισθον ανθρώπων ως διδάσκαλος πάνσοφος. διό μετάδος ημίν την δύναμιν εξ ύψους.

Την χάριν των θαυμάτων εκ Θεού προσελάβου ως καθαρός τη ψυχή. διό τοις δεομένοις ημίν αντιπαρέχεις προς Χριστού την επίσκεψιν, και θεραπεύεις ημών σωμάτων αλγηδόνας.

Ελπίς απηλπισμένων, Θεοτόκε Μαρία, των ασκητών η πνοή, Πατέρων και Μαρτύρων και πάντων των Αγίων η χαρά και η έφεσις, αντιμετάδος ημίν την χάριν του Υιού σου.

Ωδή η΄. Τον Βασιλέα των Ουρανών.
Υπέρ ημών των αμαρτωλών εκδυσώπει Τριάδα την Αγίαν Βασίλειε Ουραφάντορ, ως έχων παρρησίαν.

Επί τη μνήμη σου Αγαθέ συνελθόντα Ορθοδόξων τα πλήθη τον Κύριον και Βασιλέα υμνούμεν εις αιώνας.

Παρεστηκώς τη εν ουρανοίς Πανυμνήτω Παναγία Τριάδι ημών μνημόνευε απαύστως Βασίλειε θεόφρον.

Επικαλούμαι σε Μαριάμ και Βασίλειον τον Μέγαν, δοθήναι τον Κύριον και Βασιλέα υμνείν εις τους αιώνας.

Ωδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ροήν την των δακρύων, πάτερ μη παρίδης, εκ κατωδύνου καρδίας και ζάλης πολλής, αλλά παράσχου συγγνώμην ως συμπαθέστατος.

Ημάς τους δεομένους προ των σων λειψάνων και αιτουμένους εν πίστει και πόθω πολλώ αντικατάπεμψον, Πάτερ, χάριν την άνωθεν.

Μεγάλη σου η χάρις, Πάτερ, θεοφόρε, και παρρησία τω θρόνω Τριάδος σεπτής. όθεν ημών δεομένων τάχος επάκουσον.

Ω τις μη εκπλαγείη ότι προς το τέλος του ιερού σου κανόνος γεγόναμεν νυν. όθεν τοις μέλπουσι δίδου πόθων απόλαυσιν.

Νεκρός ων εξανέστην ταις του Βασιλείου και της Μητρός του Κυρίου λιταίς ιεραίς. διό εν πόθω αγίω αυτούς δοξάσωμεν.

Άξιον εστιν ως αληθώς μακαρίζειν Σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών.

Την τιμιωτέραν των Χερουβίμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σερουφείμ, την αδιαφθόρως, Θεόν Λόγον τεκούσαν. την όντως Θεοτόκον, Σε μεγαλύνομεν.

Και τα Μεγαλυνάρια
Τον ουρανοφάντορα του Χριστού μύστην του Δεσπότου, τον φωστήρα τον φαεινόν, τον εκ Καισαρείας και Καππαδόκων χώρας, Βασίλειον τον μέγαν, πάντες τιμήσωμεν.

Δεύτε ασπασώμεθα εν χαρά και εν κατανύξει Βασιλείου τα ιερά λείψανα, αιτούντες παρά Χριστού την χάριν και ρώσιν και υγείαν και πάντων άφεσιν.

Χαίροις Ιεράρχα του Ιησού και ημών απάντων προστασία και βοηθός Βασίλειε Πάτερ, Καππαδοκών το κλέος, ημών δε προστασία και αγαλλίασις.

Πάσαι των αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς.

Άγιος ο Θεός, άγιος Ισχυρός, άγιος Αθάνατος ελέησον ημάς (γ΄).

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε, ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών ένεκεν του ονόματός σου. Κύριε, ελέησον. Κύριε ελήσον. Κύριε ελέησον.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς αγιασθήτω το όνομά σου . Ελθέτω η βασιλεία σου. Γεννηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ και επίτης γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον. Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών. Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.

Ότι σου εστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος , νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Απολυτίκιον. Ήχος α’.
Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος σου, ως δεξαμένη τον λόγον σου. δι’ ου θεοπρεπώς εδογμάτισας την φύσιν των όντων ετράνωσας. τα των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησας, βασίλειον ιεράτευμα, Πάτερ Όσιε. Χριστόν τον Θεόν ικέτευε δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου
Πάτερ θεοφόρε, αληθώς πρόμαχος ημών ανεδείχθης, εν τοις εσχάτοις καιροίς. πάσαν γαρ αλήθειαν διασαφήσας καλώς εν τοις βίβλοις σου, Άγιε και νυν εκδιδάσκεις επιστρέφειν, Όσιε προς τον Θεόν ακλινώς, μέσων των θορύβων της πλάνης και διαπεράν δι’ ελπίδος την του βίου ρέουσαν διάβασιν.

Δέσποινα πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως.

Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.

Δι’ ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν!

Αυτή η φράση είναι το μυστικό της "γαλήνης"


Είτε περπατάς είτε κάθεσαι, είτε στέκεσαι, είτε εργάζεσαι, είτε βρίσκεσαι στην εκκλησία, άσε τη προσευχή αυτή να γλιστρήσει από τα χείλη σου “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με” με τη προσευχή αυτή στην καρδιά σου θα βρεις εσωτερική ειρήνη και γαλήνη σώματος και ψυχής ( Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ)
Η ευχή του Ιησού είναι εργασία κοινή των αγγέλων και των ανθρώπων. Με την προσευχή αυτή οι άνθρωποι πλησιάζουν σύντομα την ζωή των αγγέλων. Η ευχή είναι η πηγή όλων των καλών έργων και αρετών και εξορίζει μακριά από τον άνθρωπο τα σκοτεινά πάθη.
Σε σύντομο χρόνο κάνει τον άνθρωπο ικανό να αποκτήσει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Απόκτησε την, και πριν πεθάνεις θα αποκτήσεις ψυχή Αγγελική. Η ευχή είναι θεϊκή αγαλλίαση. Κανένα άλλο πνευματικό όπλο δε μπορεί να αναχαιτίσει τόσο αποτελεσματικά τους δαίμονες. Τους κατακαίει όπως η φωτιά τα βάτα. (Οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ)
Λέγε ακατάπαυστα την ευχή “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με” με τη γλώσσα και με τον νου. Όταν η γλώσσα κουράζεται ας αρχίζει ο νους. Και πάλιν όταν ο νους βαρύνεται, η γλώσσα . Μόνον να μην παύεις. Λοιπόν όταν ευχόμενος κρατάει τον νου του να μην φαντάζεται τίποτα, αλλά προσέχει μόνον στα λόγια της ευχής. (Γέρων Ιωσήφ)
Δια της ευχής “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με” θα κερδίσεις το παν. Δια της ευχής καθαρίζεται ο άνθρωπος, λαμπρύνεται, αγιάζεται. Η ευχή είναι το σωσίβιο της ψυχής και του σώματος. Η ευχή είναι η βάση της τελειότητας. Θα λεπτυνθείτε και θα πετάτε με την ευχή. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος σωτηρίας, καθαρισμού και αγιασμού από την νοερά προσευχή. Αυτή γέμισε τον παράδεισο από άγιους ανθρώπους (Γέροντας Αμφιλόχιος)
Να λέγεις παιδί μου την ευχή . “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με” , ημέρα και νύχτα συνέχεια. Η ευχή θα τα φέρει όλα, η ευχή περιέχει τα πάντα: αίτηση, παράκληση, πίστη, ομολογία, θεολογία κλπ. Η ευχή να λέγεται χωρίς διακοπή. Η ευχή θα φέρει ολίγον κατ’ ολίγον ειρήνη, γλυκύτητα, χαρά, δάκρυα. Η ειρήνη και η γλυκύτης θα φέρουν περισσότερον ευχή, και η ευχή κατόπιν, περισσοτέραν ειρήνη και γλυκύτητα κ.ο.κ. θα έρθει στιγμή που αν θα σταματάς την ευχή, θα αισθάνεσαι άσχημα. (Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης)
Να λέτε την ευχή. “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με” . Να τη λέτε μια-μια λέξη κατανοητά, καταληπτά. Να μην προχωρείτε στη δεύτερη λέξη , αν δεν καταλάβετε την πρώτη. Να τονίζεται περισσότερο το τελευταίο , δηλ ελέησόν με. Θα σας έρθει τώρα στην αρχή ραθυμία και και ύπνος και μετεωρισμός και αμέλεια αλλά εσείς γρήγορα να συνέρχεστε. ‘Όταν λέτε την ευχή , να θεωρείτε τον εαυτό σας τώρα στην αρχή , ότι είσθε στη κόλαση και να φωνάζετε κλαίοντας, ζητώντας το έλεος του Θεού. Μακριά από την απόγνωση, από την απελπισία και τα όμοια ταύτα. Κατά την ώρα της προσευχής να μην δέχεστε ούτε φαντασία , ούτε μορφή, ούτε εικόνα της Παναγίας και του Χριστού ή άλλου τινός Αγίου, ούτε και τις λέξεις της ευχής να βλέπετε νοερώς” (Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης)
Μάθετε να εργάζεσθε το κομποσκοινάκι. Το κομποσκοινάκι θα σας οδηγήσει εκεί που εσείς δεν γνωρίζετε σε ανώτερα επίπεδα θα σας οδηγήσει το κομποσκοινάκι. “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”
–Έχετε ένα πρόβλημα; “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”
–Έχετε έναν πειρασμό με τον άλλον, με τον γείτονα σας, με τους φίλους σας κ.ο.κ. “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”. Η ευχή θα σας δώσει τη λύση του προβλήματος σας λύσιν του αδιεξόδου όπου ευρίσκεστε. Το κομποσκοινάκι λοιπόν “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με” (Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης)
Όλοι οι Άγιοι Πατέρες φωνάζουν την πρώτη θέση στη ζωή του κάθε χριστιανού την κατέχει η προσευχή. Θέλεις να κάνεις κατάσταση; Προσεύχου. Θέλεις να σωθείς; Προσεύχου. ‘Όλες οι προσευχές καλές και άγιες είναι, αλλά η νοερά προσευχή, είναι η βασίλισσα αυτών. “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”. Απ’ αυτήν τη μικρούλα αλλά παντοδύναμη προσευχή, ξεκίνησαν οι Άγιοι Πατέρες και έγιναν φωστήρες της εκκλησίας. Λέγε συνεχώς όσο μπορείς περισσότερες φορές την ημέρα και τη νύχτα αυτή την ευχούλα και αυτή θα σε διδάξει αυτά που θέλεις, αυτά που δεν γνωρίζεις. Βιάσου σ’ αυτήν την ευχούλα (Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης)
Η ευχή μας φέρνει κοντά στον Χριστό. Κάποτε μου ήρθε (να εξομολογηθεί) ένας μεγαλόσχημος .
Μου είπε: Έχω φθάσει , Αββά σε απόγνωση. Δεν βλέπω καμιά αλλαγή στο καλύτερο. Πως θα βελτιωθώ; Πώς θα πεθάνω για την αμαρτία; Αισθάνομαι την πλήρη αδυναμία μου. Υπάρχει άραγε ελπίδα σωτηρίας.
Βεβαίως υπάρχει. Λέγε όσο πιο πολύ μπορείς την ευχή. Και άφησε τα πάντα στα χέρια του θεού. Και ποια η ωφέλεια από την ευχή όταν δε συμμετέχει ο νους και η καρδιά; Τεράστια ωφέλεια.
Είναι γνωστό ότι η «ευχή» έχει πολλές βαθμίδες: από την απλή προφορά των λέξεων της «ευχής» μέχρι την «ευχή» την θαυματουργική. Μα έστω και στην κατώτατη βαθμίδα να βρισκόμαστε και αυτό για μας είναι ψυχικά πολύ ωφέλιμο και σωτήριο. Από τον άνθρωπο που λέγει την «ευχή» φεύγουν οι δυνάμεις του εχθρού μας. Και ο άνθρωπος αυτός γρήγορα ή αργά οπωσδήποτε θα σωθεί. Αναστήθηκα! Αναστέναξε ο Μεγαλόσχημος. Από δω και πέρα δεν πρόκειται πια να πέσω σε ακηδία και απόγνωση. Το λέγω λοιπόν και το επαναλαμβάνω: λέτε την «ευχή» .’Έστω και μόνο με το στόμα. Και ο Κύριος δεν θα σας αφήσει (Στάρετς Βαρσανούφιος της Όπτινα)
Δεν πρέπει να αφήνουμε την ευχή. Όταν μας δίνεται η ευκαιρία, να τη λέμε. Να μην τριγυρίζει ο νους μας στα μάταια. Με την ευχή ο νους αναπαύεται και αγάλλεται. Ο νους του ανθρώπου πρέπει να ασχολείται με την ευχή και να μην τρέχει στα μάταια. (Γέροντας Παϊσιος)
Πρέπει συνεχώς αδιαλείπτως να λέμε την ευχή. Μέσα στη καρδιά μας και το νου μας πρέπει να μείνει μόνο το όνομα του Χριστού μας. Γιατί όταν εμείς αφήνουμε την προσευχή, την , την επικοινωνία μας με το Θεό, τότε ο διάβολος με λογισμούς αρχίζει και μας ζαλίζει και δεν ξέρουμε πλέον ούτε τι θέλουμε, ούτε τι λέμε , ούτε τι κάνουμε. (Γέροντας Παϊσιος)
Να λέγωμεν συνεχώς την ευχήν, είτε με το νουν, είτε με το στόμα. Η ευχή, το παντοδύναμον όπλον δεν αφήνει την αμαρτία να εισέλθει. Ο διάβολος καίεται από το όνομα του Ιησού Χριστού, δια τούτο πασχίζει με κάθε τρόπον να σταματήσει την ευχή. ( Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεϊτης)
Λέγε την ευχή: αγιάζει το στόμα, αγιάζει ο αέρας, αγιάζει ο τόπος που λέγεται, Οι δαίμονες βάζουν χίλια εμπόδια δια να μην προσευχηθεί ο άνθρωπος, επειδή όλες οι παγίδες , όλα τα δίκτυα των δαιμόνων καταστρέφονται δια της προσευχής. Άπειρες φορές οι δαίμονες δια στόματος δαιμονισμένων ομολόγησαν ότι καίονται από την ενέργεια της ευχής. (Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεϊτης)
Η κάτωθι σύντομος προσευχή είναι παντοδύναμο όπλο κάθε χριστιανού: « Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς» . Λέγε αδερφέ μου με τα χείλη και με την καρδιά σου συνεχώς τα σωτήρια αυτά λόγια , διότι φωτίζουν τον νου, γαληνεύουν την καρδιά, καίουν την αμαρτία, μαστίζουν και εκδιώκουν τους δαίμονας.
Το κομποσκοίνι δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι κάτι διακοσμητικό, ούτε κάτι που θα μας φέρει γούρι. Αντίθετα, χρειάζεται για να μας θυμίζει τη προσευχή και, σαν τέτοιο, είναι μια άγια και θεία παρουσία στη ζωή μας.
Συγκεκριμένα το κομποσκοίνι είναι φτιαγμένο για να κάνουμε την αδιάλειπτη προσευχή, αυτή που λέγεται αδιάκοπα, σύμφωνα με την προτροπή του απ. Παύλου « αδιαλείπτως προσεύχεσθε» . Φυσικά την «ευχή» αυτή μπορούμε να την λέμε και χωρίς κομποσκοίνι., με το νου μας και μάλιστα όσο συχνότερα είναι δυνατό. Η προσευχή, που είναι η συνομιλία με το Θεό, μας χαρίζει ηρεμία , ψυχική γαλήνη και διώχνει το άγχος από τη ζωή μας.

Γιατί ανάβουμε το καντήλι


Πρώτον. Γιατί η πίστη μας είναι φως. Ο Χριστός είπε: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου». Το φως της κανδήλας μας θυμίζει το φως, με το οποίο ο Χριστός καταυγάζει τις ψυχές μας.
Δεύτερον. Για να μας θυμίζει, ότι και η ζωή μας πρέπει να είναι φωτεινή σαν των αγίων, δηλαδή των ανθρώπων, που ο Απόστολος Παύλος τους ονομάζει «τέκνα φωτός».
Τρίτον. Για να είναι έλεγχος στα σκοτεινά μας έργα και στις κακές μας ενθυμήσεις και επιθυμίες. Και έτσι να τα επαναφέρει όλα στο δρόμο του φωτός του αγίου Ευαγγελίου. Για να λάμψει «το φως ημών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως είδωσιν ημών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα ημών τον εν τοις ουρανοίς».
Τέταρτον. Είναι μια μικρή δική μας θυσία, σημείο και δείγμα της ευγνωμοσύνης και της αγάπης, που οφείλουμε στο Θεό για τη μεγάλη θυσία που έκανε για μας. Με αυτήν και με την προσευχή μας, τον ευχαριστούμε για τη ζωή, για τη σωτηρία και για όλα όσα μας χαρίζει η θεϊκή και άπειρη αγάπη του.
Πέμπτον. Για να είναι φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους, που μας επιτίθενται με ιδιαίτερη πονηρία πριν και κατά την ώρα της προσευχής και θέλουν να απομακρύνουν τη σκέψη μας από το Θεό. Οι δαίμονες αγαπούν το σκοτάδι και τρέμουν το φως: Και του Χριστού κι εκείνων που αγαπούν τον Χριστό.
Έκτον. Για να μας παρακινεί σε αυτοθυσία. Όπως δηλαδή με το λάδι καίγεται στο καντήλι το φυτίλι, έτσι και το δικό μας θέλημα να καίγεται με τη φλόγα της αγάπης για τον Χριστό και να υποτάσσεται πάντοτε στο θέλημα του Θεού.
Έβδομον. Για να μάθουμε ότι: Όπως δεν ανάβει το καντήλι χωρίς τα δικά μας χέρια, έτσι και το εσωτερικό καντήλι της καρδιάς μας δεν ανάβει χωρίς τα χέρια του Θεού. Οι κόποι των αρετών μας είναι η καύσιμη ύλη (το φυτίλι και το λάδι}, που για να ανάψουν και να φωτίσουν χρειάζονται το «πυρ» του Αγίου Πνεύματος.
Εννοείται, βέβαια, ότι το λάδι των καντηλιών πρέπει να είναι ελαιόλαδο και μάλιστα όσο το δυνατόν καλύτερης ποιότητος!!! Άλλωστε ο Κύριος προσευχήθηκε στον κήπο των Ελαιών και ο ναός με τα κανδήλια μετατρέπεται σε νέο κήπο και ελέους (λαδιού) και Ελέους Θεϊκού Το λάδι τους μας θυμίζει την ευσπλαχνία του Θεού και το φως τους στη ζωή μας, που πρέπει να είναι φωτεινή και άγια.
Η φωτοχυσία του ναού συμβολίζει το θείο φως της παρουσίας του Θεού που φωτίζει τις καρδιές όχι μόνο των νεοφώτιστων αλλά και όλων των χριστιανών. Ο Κύριος φανέρωσε αυτή τη μεγάλη αλήθεια για τον εαυτό Του με τα ακόλουθα λόγια: «Εγώ ειμι το φως του κόσμου» (Ιωάν.8/η: 12). Είναι φως όχι μόνο λόγω της φωτεινής διδασκαλίας Του, αλλά κυρίως λόγω της φωτεινής παρουσίας Του. Αυτό επιβεβαιώνεται κυρίως από τη θαυμαστή Μεταμόρφωσή Του, όπου «έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού εγένετο λευκά ως το φως» (Ματθ.17/ιζ: 2).
Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

Τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς στην Ι.Μ. Ρεθύμνης


Την Τετάρτη 31η Δεκεμβρίου 2015, Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, επισκέφθηκαν τα Γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου και έψαλαν τα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα στον Σεβ. Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ. Ευγένιο Στρατιώτες του 547 Αερομεταφερόμενου Τάγματος Πεζικού, καθώς και πολλά παιδιά, που παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες ξεχύθηκαν στους δρόμους του Ρεθύμνου και με τις χαρούμενες φωνές τους προανήγγειλαν με ελπίδα τον ερχομό του νέου έτους.
Επίσης, ο Επίσκοπος κ. Ευγένιος δέχθηκε την επίσκεψη του Ρωμαιοκαθολικού ιερέως κ. Πέτρου, με τον οποίο αντήλλαξαν ευχές για το Άγιο Δωδεκαήμερο και το νέο έτος.

Οσιος Πορφύριος: Η Βυζαντινή μουσική θεραπεύει την κατάθλιψη


Ένα σπουδαίο θεραπευτικό μέσο για την ταλαίπωρη ψυχή του πεπτωκότος ανθρώπου, του εμπαθούς, είναι πράγματι η Βυζαντινή μουσική.
Διά τούτο δίδασκε ο σοφός ιατρός της ψυχής-Γέρων: «Η βυζαντινή μουσική είναι πάρα πολύ ωφέλιμη. Κανένας χριστιανός δεν πρέπει να υπάρχει χωρίς να ξέρει βυζαντινή μουσική. Πρέπει όλοι να μάθομε. Έχει άμεση σχέση με την ψυχή. Η μουσική αγιάζει τον άνθρωπο αναίμακτα. Χωρίς κόπο, αγαλλόμενος, γίνεσαι άγιος».
Ειδικά για την θεραπεία της κατάθλιψης η βυζαντινή μουσική είναι ένα πολύ αποτελεσματικό μέσο. Η Βυζαντινή μουσική, δίδασκε, θεραπεύει την κατάθλιψη.
«Μιά φορά (διηγείται ο Γέροντας) είχε κάποιος δαιμόνιο, ο βασιλιάς Σαούλ, και πήγαινε ο Δαβίδ και του έψαλλε και ο δαίμονας έφευγε. Πήγαινε με το ψαλτήρι-το ψαλτήρι ήταν όργανο. Όταν τον έπιανε το δαιμόνιο της μελαγχολίας, πήγαινε ο Δαβίδ και του ‘παιζε το ψαλτήρι κι έτσι έφευγε ο δαίμονας. Πού ‘ναι αυτοί που τρέχουνε να βρούνε θεραπεία για την κατάθλιψη.
Όταν μάθουνε βυζαντινή μουσική και ιδούνε τη μαυρίλα να ‘ρχεται, παπ! ένα δοξαστικό κι η μαυρίλα που έρχεται να σε καταλάβει, ως ένα είδος ψυχικής μελαγχολίας, γίνεται ύμνος προς τον Θεό. Εγώ το πιστεύω αυτό. Απόλυτα το πιστεύω. Σας το λέω ότι ένας μουσικός, που αγαπάει τη μουσική, που είναι ευσεβής, μπορεί μια δυσκολία του να τήνε κάνει έργο μουσικό ή ένα έτοιμο έργο να το ψάλει, να το αποδώσει. Έτσι, προκειμένου να κλαίει και να καταπιέζεται, προσφέρει μια δοξολογία στον Θεό».
Ο υγιής άνθρωπος ζεί μέσα στην αρμονία. Η αρετή είναι αρμονία. Έλεγε ο Γέροντας: «Η βυζαντινή μουσική είναι πάρα πολύ εύκολη, όταν την ερωτευθεί η ψυχή. Είναι τόση η ωφέλεια της αρμονίας στην ψυχή! Αυτός που ξέρει μουσικά και έχει ταπείνωση, έχει την χάρι του Θεού. Πάει να θυμώσει, να εκραγεί, αλλά φοβάται τη δυσαρμονία, διότι και ο θυμός και όλες αυτές οι αμαρτωλές καταστάσεις δεν είναι μέσα στην αρμονία. Κι έτσι μισεί σιγά σιγά την κακία και εγκολπώνεται την αρετή, που είναι αρμονία.
Όλες οι αρετές έχουν αρμονία. Ούτε στενοχώριες μπορεί να έχεις, ούτε… Μπορείς να ζεις μέσα στη χαρά. Άμα καταλάβεις πως έρχεται καμιά μαυρίλα στον ορίζοντα της ψυχής σου, λέεις ένα ωραίο τροπάριο και η μαυρίλα γίνεται ύμνος στον Θεό. Τη δύναμη αυτή που θα σε στενοχωρούσε και θα σε καταπίεζε, την ίδια δύναμη τη βουτάς και την αγιάζεις».

Προσευχή γονέων για τα παιδιά τους


Κύριε Ιησού Χριστέ, δίδαξέ με να καταλαβαίνω τα παιδιά μου, να ακούω υπομονητικά ο,τι έχουν να πούν και να απαντώ ευγενικά σε όλες τις ερωτήσεις τους.
Προφύλαξέ με να μη τα διακόπτω, όταν διατυπώνουν μια σκέψη τους και να μη τους φέρομαι απότομα και προσβλητικά.
Βοήθησέ με να μην πληγώνω τα αισθήματα των παιδιών μου. Φύλαξέ με να μη τραυματίζω τη φιλοτιμία τους. Να μη τα τιμωρώ σε ώρες έξαψης και οργής, αλλά με ηρεμία και πραότητα να τα νουθετώ.
Οδήγησέ με, ώστε σε κάθε στιγμή και κάθε ώρα να δείχνω με το παράδειγμά μου, με όλα όσα λέω και πράττω, ότι η πραγματική ευτυχία βρίσκεται στην εντιμότητα.
Κάνε με να παραβλέπω τα μικρά και ασήμαντα σφάλματα των παιδιών μου και βοήθησέ με να κοιτάζω τα προτερήματά τους και να καλά έργα που κάνουν. Δώσε μου την κατάλληλη λέξη για ένα δίκαιο έπαινό τους.
Βοήθησέ με να συμπαραστέκομαι στα παιδιά μου, να τους φέρομαι όπως ταιριάζει στην ηλικία τους και να μην έχω υπερβολικές απαιτήσεις από αυτά.
Κάνε με να βοηθώ τα παιδιά μου στην πραγμάτωση όλων των καλών επιθυμιών τους και να έχω το θάρρος, να θυσιάσω μια δελεαστική ευκαιρία, όταν γνωρίζω ότι θα τους κάνει ζημιά.
Αξίωσέ με να τους προσφέρω ένα αληθινό χριστιανικό παράδειγμα, ώστε να έχουν μια γνήσια εκτίμηση προς εμένα.
Με όλα τα δώρα της αγάπης Σου, δώσε μου αυτοέλεγχο, σύνεση, ηρεμία και σταθερότητα. Αμήν.

Η μέλισσα


Του Σεβ. Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ
Εγκωμιάζοντας ο ιερός υμνογράφος της Εκκλησίας την ουρανομήκη μορφή του Μεγάλου Βασιλείου, «του αγίου του Θεού, και της άνω Ιερουσαλήμ όντως μητροπολίτου» όπως τον ονομάζει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος1, τον χαρακτηρίζει ως μέλισσα της Εκκλησίας: «Ω θεία και ιερά της Χριστού Εκκλησίας μέλισσα, Βασίλειε παμμακάριστε»2.
Πρώτον. Ποιός είναι ο Μέγας Βασίλειος; Δεν είναι αυτός ο ερυθρόρρινος «Αη-Βασίλης», το κακέκτυπο αυτό, για να θυμηθώ τον Γέροντα Δοσίθεο της Τατάρνης, του «Σάντα Κλάους», το οποίο κατά κόρον κατακλύζει τήν περίοδο του Δωδεκαημέρου και μονοπωλεί το ενδιαφέρον σχεδόν ολοκλήρου του πλανήτη της γης.
Είναι ο ευλογημένος καρπός του Βασιλείου και της Εμμέλειας και εγγονός της Οσίας Μακρίνας, μαθήτριας του Αγίου Γρηγορίου του Θαυματουργού Επισκόπου Νεοκαισαρείας. Είναι ο αδελφός του Αγίου Γρηγορίου Επισκόπου Νύσσης, του Αγίου Πέτρου Επισκόπου Σεβαστείας, του Αγίου Ναυκρατίου και της Οσίας Μακρίνης της Μεγάλης.
Είναι ο ασκητής Επίσκοπος της Καισαρείας.
Είναι ο άριστος σιτοδότης του λαού του Θεού, που τον έθρεψε όχι μόνο με την υλική, αλλά και με την επουράνια τροφή, τον άρτο των Αγγέλων.
Είναι η μέλισσα, που συγκέντρωσε το νέκταρ της αρετής από τα πρόσωπα όλων των Αγίων.
Είναι του Αγίου Πνεύματος «το ακηλίδωτον έσοπτρον».
Είναι η φωτιστική εκείνη λαμπάδα, που με την λαμπρότητα των λόγων έφραξε τα απύλωτα στόματα των πάσης φύσεως αιρετικών.
Είναι ο κήρυκας του φωτός και του Παναγίου Πνεύματος ο πρόμαχος.
Είναι αυτός που έγινε συνόμιλος και συμπολίτης των Αγγέλων.
Αναφέρει γι΄ αυτόν, στον περίφημο Επιτάφιο λόγο του, ο επιστήθιος φίλος του Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Συνεργασθείτε μαζί μου στόν έπαινό του, διηγούμενος ο καθένας και κάποια άλλη από τις αρετές του·
αυτοί που έχετε εξουσία, τον νομοθέτη,
οι κάτοικοι των πόλεων, τον πολιστή,
οι προϊστάμενοι του δήμου, την ευταξία,
αυτοί που ασχολούνται με τις ομιλίες, τον διδάσκαλο,
οι άγαμοι, τον νυμφαγωγό,
οι έγγαμοι, τον σύμβουλο,
οι μοναχικοί, τον αναπτερωτή,
οι κοινωνικοί, τον δικαστή,
οι αγράμματοι, τον οδηγό,
οι θεωρητικοί, τον θεολόγο,
οι ευθυμούντες, το χαλινάρι,
οι πενθούντες, τον παρηγορητή,
οι γέροντες τη βακτηρία,
οι νέοι, τον παιδαγωγό,
οι φτωχοί, τον προμηθευτή,
οι πλούσιοι, τον οικονόμο.
Καλόν είναι να επαινέσουν και οι χήρες τον προστάτη, οι ορφανοί τον πατέρα, οι πτωχοί τον φίλο τους, οι ξένοι τον φιλοξενητή, τον αδελφό τους τα αδέλφια, οι ασθενείς τον ιατρό - όποια και να είναι η νόσος και η θεραπεία, οι υγιείς τον φύλακα της υγείας. Όλοι να αναζητήσουν αυτόν που γίνεται τα πάντα σε όλους για να τους κερδήσει όλους ή έστω τους περισσότερους»3.
Δεύτερον. Και επειδή οι καιροί είναι παράλληλοι και οι εποχές δύσκολες, όχι μόνο γιατί επλήθυνε το κακό και «επλεόνασεν η αμαρτία», αλλά γιατί αυτή η αμαρτία (και αυτό είναι το χειρότερο) εθόλωσε την ατμόσφαιρα και δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε πού είναι η αλήθεια και πού είναι το ψέμα, χρειάζεται να ακούσουμε και πάλι τη φωνή του θαυμαστού αυτού Ιεράρχου, αφού «ζη Βασίλειος και θανών εν Κυρίω· ζη και παρ΄ ημίν ως λαλών εκ των βίβλων»4.
Απευθυνόμενος προς τους Μοναχούς που ταλαιπωρήθηκαν από τους αρειανούς (στην 257η Επιστολή του), όχι μόνο ζωγραφίζει την εποχή μας, αλλά κυρίως δίνει κουράγιο και ελπίδα σ΄ αυτούς που αγωνίζονται καθημερινά στον αγώνα της ευσεβείας, προκειμένου να μην απογοητεύονται από τις θλίψεις, αλλά να ανανεώνεται η προς τον Θεόν αγάπη και να αυξάνεται συνεχώς ο ζήλος τους.
Γράφει χαρακτηριστικά: «Σε εποχή που θεωρείται ειρηνική, αποκτήσατε για σας τον μακαρισμό που αναφέρεται στους διωκόμενους για το όνομα του Χριστού. Αλλά δεν πρέπει να νομίζουμε ότι δεν είναι εχθροί αυτοί που εργάζονται τα πονηρά, επειδή έχουν όνομα ευχάριστο και ευγενικό. Εγώ κρίνω σκληρότερο τον εκ μέρους των ομοφύλων πόλεμο, διότι από τους κεκηρυγμένους εχθρούς είναι εύκολο να φυλαχθεί κανείς, ενώ μπροστά σέ ανθρώπους που βρίσκονται ανάμεσά μας είμαστε κατ΄ ανάγκην εκτεθειμένοι σέ κάθε βλάβη. ... Εδιώχθησαν βέβαια και οι πατέρες μας από τους ειδωλολάτρες ... οι διώκτες όμως που φάνηκαν πρόσφατα μάς μισούν όπως και εκείνοι (οι ειδωλολάτρες), προς εξαπάτηση όμως των πολλών προβάλλουν το όνομα του Χριστού, ώστε οι διωκόμενοι να μην έχουν την παρηγοριά ότι είναι ομολογητές .... Διά τούτο εγώ είμαι πεπεισμένος ότι περισσότερος μισθός απόκειται σε μας, παρά στους τότε Μάρτυρες από τον Δίκαιο Κριτή ...
Γι΄ αυτό σας παρακαλούμε να μην απογοητεύεσθε από τις θλίψεις, αλλά να ανανεώνεσθε στην αγάπη προς τον Θεό και καθημερινά να αυξάνετε τον ζήλο σας, γνωρίζοντας ότι πρέπει νά διασωθεί το υπόλειμμα της ευσεβείας, το οποίο ερχόμενος ο Κύριος θα βρει στη γη. Εάν διώχθηκαν οι Επίσκοποι από τις Εκκλησίες, αυτό μην σας ταράζει· εάν φάνηκαν μεταξύ τών κληρικών προδότες, ούτε αυτό να κλονίσει την πεποίθησή σας προς τον Θεό. Διότι δεν είναι τα ονόματα αυτά που μας σώζουν, αλλά οι διαθέσεις μας και η αληθινή αγάπη μας προς τον Κτίστη. Θυμηθείτε ότι και στην περίπτωση της επιβουλής κατά του Κυρίου μας, ενώ τον δόλο τον σχεδίασαν οι αρχιερείς και γραμματείς και πρεσβύτεροι, λίγοι μόνο από τον λαό ήταν αυτοί πού παραδέχονταν γνήσια τον λόγο Του, και (θυμηθείτε ακόμη) ότι δεν σώζεται το πλήθος αλλά οι εκλεκτοί του Θεού.
Άρα να μην σας πτοεί ποτέ ο πολύς όχλος, τα πλήθη που μεταφέρονται από ανέμους σαν το νερό της θάλασσας. Και ένας ακόμη να σωθεί, όπως ο Λωτ στα Σόδομα, οφείλει να μείνει αμετακίνητος στην ορθή κρίση, διατηρώντας την ελπίδα στον Χριστό, διότι ο Κύριος δεν θα εγκαταλείψει τους οσίους Του»5.
Έτσι μιλούσαν και έγραφαν οι Άγιοι, χωρίς να φοβούνται ούτε να υπολογίζουν τους ισχυρούς της γης. Η ιστορία διασώζει ένα χαρακτηριστικό περιστατικό ανάμεσα στόν Μέγα Βασίλειο και τον Έπαρχο Μόδεστο, ο οποίος όχι μόνο ηττήθηκε αλλά και απευθυνόμενος στον Ιεράρχη του είπε: «Κανείς έως τώρα δεν μίλησε σε μένα (τον Μόδεστο) έτσι και με τέτοιο θράσος». Και ο Ιεράρχης τού αποκρίθηκε: «Ίσως επειδή δεν συνάντησες ακόμα επίσκοπο, που θα σου μιλούσε με αυτόν τον τρόπο αγωνιζόμενος για τέτοια θέματα»6.
Είθε να αποκτήσουμε κι εμείς τον ίδιο ζήλο και την ίδια αγωνιστικότητα στην τραγωδία την οποία βιώνει ο τόπος μας και όλοι μας.
Άγιε Ιεράρχα Βασίλειε πρέσβευε υπέρ ημών.

Η κοπή της Αγιοβασιλόπιτας της Ι. Μητροπόλεως και η απονομή των διορισμών στους νέους Εκκλησιαστικούς Συμβούλους των Ενοριών της περιοχής Ιεράπετρας

 
Με λαμπρότητα και σύμφωνα με το εκκλησιαστικό έθος το εσπέρας της Πέμπτης 31 Δεκεμβρίου ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγένιος ευλόγησε και έκοψε την Αγιοβασιλόπιτα της Ιεράς Μητροπόλεως και επέδωσε τους διορισμούς στα μέλη των νέων Εκκλησιαστικών Συμβουλίων για την τριετία από 1/1/2016 έως 31/12/2018 στον Ιερό Καθεδρικό Ναό της Αγίας Φωτεινής Ιεράπετρας. Προηγήθηκε η ακολουθία του Μεγάλου Εσπερινού της κατά σάρκα περιτομής του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και της εορτής της μνήμης του Μεγάλου Βασιλείου, στην οποία ο Σεβ. κ. Ευγένιος χοροστάτησε και συμμετείχε σύσσωμος ο Ιερός Κλήρος της ευρύτερης περιοχής.

 
Στο τέλος του Εσπερινού ο Πανοσιολ. Πρωτοσύγκελλος της Ι. Μητροπόλεως Αρχιμ. Κύριλλος Διαμαντάκης προσφώνησε κατάλληλα τον Σεβ. Μητροπολίτη κ. Ευγένιο, αναφερόμενος στη θεολογική ερμηνεία του χρόνου και στην ανάγκη διαρκούς εν Χριστώ αξιοποίησης του χρόνου και ευχήθηκε στον Σεβ. Ποιμενάρχη συνέχιση της καλλίκαρπης και πολύκαρπης Ποιμαντορίας του και κατά τον νέον ενιαυτόν της χρηστότητος του Κυρίου.
Στην εμπνευσμένη ομιλία του ο Σεβ. κ. Ευγένιος συνεχάρη τα νέα Μέλη των Εκκλησιαστικών Συμβουλίων, τους Εφημέριους που τους πρότειναν, τους παριστάμενους ιεροψάλτες και τα μέλη των απερχόμενων Εκκλησιαστικών Συμβουλίων καθώς και όλους όσοι διακονούν την Εκκλησία. Στη συνέχεια επέδωσε τους διορισμούς στους νέους Εκκλησιαστικούς Συμβούλους των Ενοριών της επαρχίας Ιεράπετρας ευχόμενος καλή διακονία και συνεργασία για το έργο της Εκκλησίας που, όπως τόνισε, «δεν είναι δικό μας έργο, αλλά του Θεού».
Ο Σεβ. κ. Ευγένιος ευχήθηκε καλό κι ευλογημένο το νέο έτος και «ο εν Σπηλαίω γεννηθείς και εν φάτνη ανακλιθείς δια την ημών σωτηρίαν και εν τη ογδόη ημέρα σαρκί περιτμηθήναι καταδεξάμενος Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, Αυτός που ένωσε γη και ουρανό, αγγέλους και ανθρώπους σε μια Εκκλησία, την άκτιστη Εκκλησία του Θεού, μαζί με τις εγκάρδιες Αρχιερατικές ευχές και ευλογίες μας να χαρίσει το νέο έτος 2016 έτος πανανθρώπινης αλληλεγγύης, ελευθερίας, αγάπης, καταλλαγής, ειρήνης και ευφροσύνης, για βοήθεια και σωτηρία όλων των πονεμένων, δοκιμαζομένων και προσφύγων αδελφών μας, με τις θείες δωρεές της  ενανθρωπήσεως της Θεοφάνειας και Επιφάνειας του Χριστού».
 
Τέλος, διένειμε την Αγιοβασιλόπιτα και το εγκόλπιο ημερολόγιο του νέου έτους, που είναι αφιερωμένο σε ιστορικούς ναούς και χριστιανικά μνημεία της περιοχής της Ιεράπετρας (Καββουσίου, Μονασταστηρακίου, Επισκοπής, Επάνω Χωρίου, Κάτω Χωρίου, Βαϊνιας και Αγίου Ιωάννου) σε όλους τους παρευρεθέντες ευχόμενος καλή και ευλογημένη χρονιά.
 
Στην ακολουθία του Αρχιερατικού Εσπερινού παρέστησαν σύσσωμος ο Ιερός Κλήρος, τα νέα Εκκλησιαστικά Συμβούλια, οι Ιεροψάλτες του τόπου και πολλοί πιστοί της ευρύτερης περιοχής.
Τέλος, προσφέρθηκε δεξίωση με παραδοσιακά κεράσματα στο Αρχονταρίκι του ναού, όπου ο παριστάμενος Κλήρος και λαός αντάλλαξαν ευχές για το νέο έτος.

Πηγή http://imis.gr

Περιτομή του Κυρίου


Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 1 Ιανουαρίου εκάστου έτους.

Ο Μωσαϊκός νόμος, διέταζε την περιτομή των αρσενικών παιδιών ('Εξοδ. ΙΒ' 43-49), (Γεν. ΙΖ' 9-19), η οποία γινόταν κατά την ογδόη ημέρα από αυτή της γέννησης του παιδιού (Λευιτ. ΙΓ' 3). Η τελετή αυτή έπαιρνε μέρος μέσα σε κτίριο της Συναγωγής, το πρωί, παρουσία δέκα τουλάχιστον προσώπων. Έτσι και η περιτομή του βρέφους Ιησού έγινε στη Συναγωγή της Βηθλεέμ. Η χειροποίητος αυτή περιτομή στο σώμα ήταν τύπος, που συμβόλιζε την περιτομή της καρδιάς, ενεργούμενης απ' ευθείας υπό του Θεού (Δευτ. Γ 16, Λ'6). Για τη δεύτερη αυτή περιτομή, την αχειροποίητο, ο απ. Παύλος διδάσκει: «Περιετμήθητε περιτομή αχειροποιήτω εν τη απεκδυθεί του σώματος των αμαρτιών της σαρκός, εν τη περιτομή του Χριστού, συνταφέντες αυτώ εν τω βαπτίσματι» (Κολ. Β' 11-12). Δηλαδή, λέει ο απ. Παύλος, περιτμηθήκατε και με περιτομή πνευματική, που ενεργείται απ' το Άγιο Πνεύμα. Και συνίσταται στο γδύσιμο και την αποβολή του σώματος, που δούλεψε στις αμαρτίες της σάρκας. Το γδύσιμο δε αυτό είναι η περιτομή, που πήρατε από τον Χριστό, όταν θαφτήκατε μαζί Του, δια του Αγίου Βαπτίσματος. Το Βρέφος όμως της φάτνης, αφού γεννήθηκε με τον Παλαιό Νόμο, έπρεπε να υποβληθεί και Αυτό στον τύπο, ο οποίος είχε δικαίωμα να ισχύει μέχρι της καταργήσεως του. Η περιτομή την οποία εορτάζουμε και τιμούμε ως Δεσποτική εορτή είναι η απάντηση σε όσους ισχυρίζονταν ότι ο Ιησούς εγεννήθη κατά φαντασίαν. Μετά την περιτομή επέστρεψε στην οικία Του, ζώντας ανθρώπινα και «προκόπτων εν ηλικία και σοφία και χάριτι».

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Μορφὴν ἀναλλοιώτως ἀνθρωπίνην προσέλαβες, Θεὸς ὢν κατ' οὐσίαν πολυεύσπλαγχνε Κύριε, καὶ νόμον ἐκπληρῶν περιτομήν, θελήσει καταδέχῃ σαρκικήν, ἵνα παύσῃς τὰ σκιώδη, καὶ περιέλῃς τὸ κάλυμμα τῶν παθῶν ἡμῶν. Δόξα τῇ ἀγαθότητι τῇ σῇ, δόξα τῇ εὐσπλαγχνία σου, δόξα τῇ ἀνεκφράστῳ Λόγε συγκαταβάσει σου.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Ὁ τῶν ὅλων Κύριος, περιτομὴν ὑπομένει, καὶ βροτῶν τὰ πταίσματα, ὡς ἀγαθὸς περιτέμνει· δίδωσι, τὴν σωτηρίαν σήμερον κόσμῳ· χαίρει δὲ, ἐν τοῖς ὑψίστοις καὶ ὁ τοῦ Κτίστου, Ἱεράρχης καὶ φωσφόρος, ὁ θεῖος μύστης Χριστοῦ Βασίλειος.

Μεγαλυνάριον
Σάρκα ὀκταήμερος ὡς βροτός, ὁ τῶν ὅλων Κτίστης, περιτέμνεται νομικῶς, τὴν ἐξ ἀκρασίας, ἡμῶν κακίαν τέμνων· αὐτοῦ τὴν ἀγαθότητα μεγαλύνωμεν.

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας


Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 1 Ιανουαρίου εκάστου έτους.

«... τὰ τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησας». Με τη φράση αυτή, το απολυτίκιο, απόλυτα επιτυχημένα, τονίζει την κοινωνική προσφορά του Άγιου Βασιλείου, που με τη θεία διδασκαλία του στόλισε με αρετές τα ήθη και τη ζωή των ανθρώπων.

Ο Μέγας αυτός πατέρας και διδάσκαλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας γεννήθηκε το 329 μ.Χ., κατ' άλλους το 330 μ.Χ., στη Νεοκαισάρεια του Πόντου στο χωριό Άννησα και μεγάλωσε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Τα δε εγκυκλοπαιδικά λεξικά αναφέρουν σαν πατρίδα του Μ. Βασιλείου την Καισαρεία της Καππαδοκίας. Είχε 8 αδέρφια, 3 αγόρια και πέντε κορίτσια. Από τα 4 αγόρια τα 3 αγόρια έγιναν επίσκοποι (ο Βασίλειος Καισαρείας, ο Γρηγόριος Νύσσης και ο Πέτρος Σεβάστειας) και το ένα μοναχός (ο Ναυκράτιος). Από τις 5 αδερφές του η πρώτη, και συγχρόνως το πιο μεγάλο παιδί της οικογένειας, η Μακρίνα, έγινε μοναχή. Οι γονείς του Βασίλειος (και αυτός), που καταγόταν από την Νεοκαισάρεια του Πόντου και Εμμέλεια, που καταγόταν από την Καππαδοκία, αν και κατά κόσμον ευγενείς και πλούσιοι, είχαν συγχρόνως και ακμαιότατο χριστιανικό φρόνημα. Αυτοί μάλιστα έθεσαν και τις πρώτες -καθοριστικής σημασίας- πνευματικές βάσεις του Αγίου.

Με εφόδιο αυτή τη χριστιανική ανατροφή, ο Βασίλειος αρχίζει μια καταπληκτική ανοδική πνευματική πορεία. Έχοντας τα χαρίσματα της ευστροφίας και της μνήμης, κατακτά σχεδόν όλες τις επιστήμες της εποχής του. Και το σπουδαιότερο, κατακτά τη θεία θεωρία του Ευαγγελίου, που την κάνει αμέσως πράξη με την αυστηρή ασκητική ζωή του.

Ας αναφέρουμε όμως, περιληπτικά, την πορεία των δραστηριοτήτων του. Μετά τις πρώτες του σπουδές στην Καισαρεία και κατόπιν στο Βυζάντιο, επισκέφθηκε, νεαρός ακόμα, την Αθήνα, όπου επί τέσσερα χρόνια συμπλήρωσε τις σπουδές του, σπουδάζοντας φιλοσοφία, ρητορική, γραμματική, αστρονομία και ιατρική, έχοντας συμφοιτητές του τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό (τον θεολόγο) και τον Ιουλιανό τον Παραβάτη.

Από την Αθήνα επέστρεψε στην Καισαρεία και δίδασκε την ρητορική τέχνη. Αποφάσισε όμως, να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή και γι' αυτό πήγε στα κέντρα του ασκητισμού, για να διδαχθεί τα της μοναχικής πολιτείας στην Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Συρία και Μεσοποταμία. Όταν επέστρεψε, αποσύρθηκε σε μια Μονή του Πόντου, αφού έγινε μοναχός, και ασκήθηκε εκεί με κάθε αυστηρότητα για πέντε χρόνια (357 - 362 μ.Χ.). Ήδη τέλεια καταρτισμένος στην Ορθόδοξη Πίστη, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο. Ο υποδειγματικός τρόπος της πνευματικής εργασίας του δεν αργεί να τον ανεβάσει στο θρόνο της αρχιεροσύνης, διαδεχόμενος τον Ευσέβιο στην επισκοπή της Καισαρείας (370 μ.Χ.). Με σταθερότητα και γενναίο φρόνημα, ως αρχιερέας έκανε πολλούς αγώνες για την Ορθόδοξη Πίστη. Με τους ορθόδοξους λόγους που συνέγραψε, κατακεραύνωσε τα φρονήματα των κακοδόξων.

Στους αγώνες του κατά του Αρειανισμού αναδείχτηκε αδαμάντινος, ούτε κολακείες βασιλικές του Ουάλεντα (364 - 378 μ.Χ.), που πήγε αυτοπροσώπως στην Καισαρεία για να τον μετατρέψει στον Αρειανισμό, ούτε οι απειλές του Μόδεστου μπόρεσαν να κάμψουν το ορθόδοξο φρόνημα του Αγίου. Υπεράσπισε με θάρρος την Ορθοδοξία, καταπλήσσοντας τον βασιλιά και τους Αρειανούς. Ακόμα, αγωνίστηκε κατά της ηθικής σήψεως και επέφερε σοφές μεταρρυθμίσεις στο μοναχισμό.

Η δε υπόλοιπη ποιμαντορική δράση του, υπήρξε απαράμιλλη, κτίζοντας την περίφημη «Βασιλειάδα», συγκρότημα με ευαγή Ιδρύματα, όπως φτωχοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο, ξενοδοχείο και νοσοκομείο κ.ά., όπου βρήκαν τροφή και περίθαλψη χιλιάδες πάσχοντες κάθε ηλικίας, γένους και φυλής.

Ο Μέγας Βασίλειος έχει πλούσιο και σημαντικό συγγραφικό έργο. Τα κυριότερα έργα του είναι οι 9 ομιλίες στην Εξαήμερο, ομιλίες στους Ψαλμούς, πολλές και διάφορες άλλες ομιλίες, ασκητικά έργα και επιστολές. Εκτός των άλλων έργων του, έγραψε και Θεία Λειτουργία, που, μετά την επικράτηση αυτής της συντομότερης του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, τελείται 10 φορές το χρόνο: την 1η Ιανουαρίου (όπου γιορτάζεται και η μνήμη του), τις πρώτες πέντε Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής, τις παραμονές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων, την Μ. Πέμπτη και το Μ. Σάββατο.

Στα πενήντα του χρόνια ο Μέγας Βασίλειος, εξαιτίας της ασθενικής κράσεώς του και της αυστηρής ασκητικής ζωής του (ορισμένες πηγές λένε από βαριά αρρώστια του ήπατος ή των νεφρών), την 1η Ιανουαρίου του 378 μ.Χ. ή κατ' άλλους το 379 με 380 μ.Χ., εγκαταλείπει το φθαρτό και μάταιο αυτό κόσμο, αφήνοντας παρακαταθήκη και Ιερή κληρονομιά στην ανθρωπότητα ένα τεράστιο πνευματικό έργο.




Το συγγραφικό έργο του
Τα έργα του κατατάσσονται σε τέσσερεις κατηγορίες:

Δογματικά συγγράμματα.
α) «Ανατρεπτικός του Απολογητικού του δυσσεβούς Ευνομίου». Αποτελείται από τρία βιβλία και καταφέρεται ενάντια του αρχηγού των Ανομοίων Ευνομίου.
β) «Προς Αμφιλόχιον, περί του Αγίου Πνεύματος». Επιστολική πραγματεία προς τον επίσκοπο Ικονίου Αμφιλόχιο σχετικά με το Άγιο Πνεύμα.

Ασκητικά συγγράμματα.
α) «Τα Ηθικά». Συλλογή 80 ηθικών κανόνων.
β) «Όροι κατά πλάτος». Περιέχει 55 κεφάλαια με θέμα γενικές αρχές του μοναχισμού.
γ) «Όροι κατ’ επιτομήν». Περιέχει 313 κεφάλαια που αναφέρονται στην καθημερινή ζωή των μοναχών.
δ) «Περί πίστεως».
ε) «Περί κρίματος».
στ) «Περί της εν παρθενία αληθούς αφθορίας». Έργο σχετικό με την παρθενική ζωή.

Ομιλίες.
Ορισμένες από τις ομιλίες του είναι:
α) «Εις την Εξαήμερον». Συλλογή 9 ομιλιών με θέμα τη δημιουργία του κόσμου.
β) «Εις του Ψαλμούς». Συλλογή 18 ομιλιών με αφορμή το περιεχόμενο των Ψαλμών του Δαυίδ.
γ) «Περί του ουκ έστιν αίτιος του κακού ο Θεός».
δ) «Περί πίστεως».
ε) «Κατά Σαβελλιανών, Αρείου και Ανομοίων».
στ) «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων». Το διασημότερο από τα κείμενα του Βασιλείου, στο οποίο πραγματοποιεί προσπάθεια γεφύρωσης μεταξύ χριστιανικής και κλασσικής παιδείας.
ζ) «Προτρεπτικός εις το άγιον βάπτισμα».
η) «Εις το πρόσεχε σεαυτώ».
θ) «Προς Πλουτούντας».
ι) «Εν λιμώ και αυχμώ».
ια) «Εις την μάρτυρα Ιουλίτταν και περί ευχαριστίας».

Επιστολές.
Σώζονται 365 επιστολές με το όνομα του Μεγάλου Βασιλείου, που καλύπτουν την εικοσαετία από την επιστροφή του στην Καισάρεια από την Αθήνα έως και το θάνατό του.





                                           

Το έθιμο της βασιλόπιτας
Στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη, όταν το Βυζάντιο κήρυξε τον πόλεμο στην Περσία, ο Ιουλιανός πέρασε με τον στρατό του από την Καισαρεία. Τότε διέταξε να φορολογήσουν όλη την επαρχία και τα χρήματα αυτά θα τα έπαιρνε επιστρέφοντας για την Κωνσταντινουπολη. Ετσι, οι κάτοικοι αναγκάσθηκαν να δώσουν ό,τι είχε ο καθένας χρυσαφικά νομίσματα κ.λπ. Όμως ο Ιουλιανός σκοτώθηκε άδοξα σε μια μάχη στον πόλεμο με τους Πέρσες, έτσι δεν ξαναπέρασε ποτέ από την Καισάρεια. Τότε ο Αγιος Βασίλης έδωσε εντολή και από τα μαζεμένα χρυσαφικά τα μισά να δοθούν στους φτωχούς, ένα μικρό μέρος κράτησε για τις ανάγκες των ιδρυμάτων της Βασιλειάδος , και τα υπόλοιπα τα μοίρασε στους κατοίκους με ένα πρωτότυπο τρόπο: έδωσε εντολή να ζυμώσουν ψωμιά και σε κάθε ψωμί, έβαλε από ένα νόμισμα ή χρυσαφικό μέσα, κατόπιν τα μοίρασε στα σπίτια, έτσι τρώγοντας οι κάτοικοι τα ψωμιά όλο και κάτι έβρισκαν μέσα. Έτσι, γεννήθηκε το έθιμο της πίτας που ονομάσθηκε βασιλόπιτα.

Ἀπολυτίκιον  
Ἦχος α’.
Εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος σου, ὡς δεξαμένην τὸν λόγον σου· δι' οὗ θεοπρεπῶς ἐδογμάτισας, τὴν φύσιν τῶν ὄντων ἐτράνωσας, τὰ τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησας. Βασίλειον ἱεράτευμα, Πάτερ Ὅσιε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον
Ὥφθης βάσις ἄσειστος τῇ Ἐκκλησίᾳ, νέμων πᾶσιν ἄσυλον, τὴν κυριότητα βροτοῖς, ἐπισφραγίζων σοῖς δόγμασιν, Οὐρανοφάντορ Βασίλειε Ὅσιε.

Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ λόγον.
Ἑξανοίξας τὸ στόμα λόγῳ Θεοῦ, ἐξηρεύξω σοφίαν κήρυξ φωτός, καὶ φρόνημα ἔνθεον, τῇ οἰκουμένῃ κατέσπειρας· τῶν γὰρ Πατέρων ὄντως, κυρώσας τὰ δόγματα, κατὰ Παῦλον ὤφθης, τῆς πίστεως πρόμαχος· ὅθεν καὶ Ἀγγέλων, συμπολίτης ὑπάρχεις, καὶ τούτων συνόμιλος, ἀνεδείχθης μακάριε, Θεοφάντορ Βασίλειε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Ὁ Οἶκος
Τῆς σωφροσύνης ὁ κρατήρ, τὸ στόμα τῆς σοφίας, καὶ βάσις τῶν δογμάτων, Βασίλειος ὁ μέγας, πᾶσιν ἀστράπτει νοερῶς. Δεῦτε οὖν, καὶ στῶμεν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ, θερμῶς ἐνατενίζοντες, τοῖς θαύμασι τοῖς τούτου τερπόμενοι, καὶ ὥσπερ λαμπηδόνι ἀστραφθέντες τῷ φωτὶ αὐτῶν, θαλφθῶμεν τῷ τοῦ βίου καθαρτικῷ πνεύματι, μιμούμενοι αὐτοῦ τὴν πίστιν, τὴν ζέσιν, τὴν ταπείνωσιν, δι' ὧν οἶκος ἐδείχθη τοῦ ὄντως Θεοῦ· πρὸς ὃν βοῶντες ὑμνοῦμεν, οὐρανοφάντορ Βασίλειε Ὅσιε.

Μεγαλυνάριον
Τὸν οὐρανοφάντορα τοῦ Χριστοῦ, μύστην τοῦ Δεσπότου, τὸν φωστῆρα τὸν φαεινόν, τὸν ἐκ Καισαρείας, καὶ Καππαδόκων χώρας, Βασίλειον τὸν μέγαν, πάντες τιμήσωμεν.

Ευχές Πρωτοχρονιάς επί την έναρξη του 2016


Εύχομαι σε όλους Χρόνια Πολλά Καλή Χρονιά ευλογημένο και ειρηνικό το νέο έτος 2016 με τις πρεσβείες τις Υπεραγίας Θεοτόκου και του  εν Αγίοις Πατρός ημών Βασιλείου του Μεγάλου  αρχιεπισκόπου Καισαρείας της Καππαδοκίας.      

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

Μνήμη ευρέσεως Τιμίων Λειψάνων Αγίου Εφραίμ, Ενορία Αγίου Κυρίλλου Φιλοθέης Ηρακλείου 2016

Ποια είναι η "πόλη η μεγάλη" που αναφέρεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης


«Και η γυνή ην είδες έστιν η πόλις η μεγάλη η έχουσα βασιλείαν επί των βασιλέων της γης» (δια να θερίσει μετ’ ολίγον την καταστροφή της από αυτούς τους βασιλείς).
Στον τελευταίο στίχο του κεφαλαίου αυτού, ο άγιος Ιωάννης μας λέγει ξεκάθαρα ότι η πόλη η μεγάλη Βαβυλώνα-Ρώμη έχει εξουσία και κυριαρχία επάνω σε άλλους βασιλείς. Εν ολίγοις, θέλει να μας πει ότι είναι διοικητική πρωτεύουσα αυτοκρατορίας.
Ποια, όμως, ήταν τότε που εγράφετο η Αποκάλυψη η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας; Φυσικά η πρεσβυτέρα Ρώμη. Αλλά και πάλι, ποια θα είναι η διοικητική πρωτεύουσα στα έσχατα, λίγο πριν τον Αντίχριστο; Θα είναι πάλι, η πρεσβυτέρα Ρώμη.
Όπως έχουμε προαναφέρει, πολλοί ερμηνευτές, παλαιοί και σύγχρονοι, λένε ότι πολύ πιθανόν να είναι η βασιλεία της Ρώμης που θα αναβιώσει στους Εσχάτους Χρόνους. Συγκεκριμένα, λένε ότι μετά τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο θα ελευθερωθεί η Κωνσταντινούπολη, η Νέα Ρώμη, η οποία θα πάρει την παλαιά αίγλη και τις ηγεμονίες της.
Αλλά, επειδή θα ασεβήσει και θα αποστατήσει από τον Θεό, θα καταστραφεί (θα βουλιάξει) και, έτσι, η βασιλεία της θα επιστρέψει στην πρεσβυτέρα Ρώμη, απ’ όπου και ξεκίνησε. Επειδή, όμως, θα ασεβήσει και η πρεσβυτέρα Ρώμη, θα καταστραφεί και αυτή από τον Αντίχριστο και τους βασιλείς του.
Ο άγιος Ανδρέας, ο δια Χριστόν Σαλός, μας λέγει τα εξής:
«Εκείνη την εποχή (δηλαδή μετά τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο), το Ιλλυρικό θα επανέλθει στο βασίλειο των Ρωμαίων, ενώ η Αίγυπτος θα συνθηκολογήσει. Ο βασιλιάς αυτός θα απλώσει το δεξί του χέρι στα γύρω έθνη και θα ημερώσει τα ξανθά γένη και θα κατατροπώσει τους εχθρούς του…».
«Μετά, όμως, τον καταποντισμό της Κωνσταντινούπολης, θα δοθεί το βασίλειο στην πρεσβυτέρα Ρώμη, καθώς επίσης στο Σύλαιο και στην Θεσσαλονίκη». «Υποτασσόμενα τω εν Ρώμη βασιλεύοντι». Δηλαδή η συμπρωτεύουσα Θεσσαλονίκη και το Σύλαιο θα υπάγονται πλέον στον βασιλιά της πρεσβυτέρας Ρώμης.
Τα ίδια προφητικά λόγια μας λέγει και ο Άγιος Μεθόδιος Πατάρων:
«Και ευθύς σεισθήσεται η επτάλοφος (Κωνσταντινούπολη) και καταποντισθήσεται σύμψυχος εν βυθών απωλείας, και μόνοι μέλλουσι θρηνείν την επτάλοφον». Η παλαιά και η νέα Ρώμη ονομάζονται και οι δύο επτάλοφοι…
Από το βιβλίο: «Ερμηνεία της Ιεράς Αποκαλύψεως κατά την Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες» – Μοναχού Μάξιμου Γαβριήλ Αγιορείτου. (Β’ Τόμος – Νέα έκδοση)

Πριν εξομολογηθείς ψάξε


π. Χαράλαμπος (Λίβυος) Παπαδόπουλος
Λέει ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος. Όταν θέλεις να κοινωνήσεις, βρες μια εκκλησία που να τελεί την Θεία Ευχαριστία και είσελθε να κοινωνήσεις. Όταν όμως θες να μιλήσεις για την καρδιά σου, πρόσεχε, που και σε ποιόν θα πας.
Να ιδρώσεις πριν επιλέξεις το πρόσωπο που θα δει και θα ακούσει τις πιο εσώτερες παρθενικές φωνές σου.
Εγώ δεν είμαι άγιος, μα θα πω κάτι επιπλέον.
Εαν από μικρό παιδί κουβαλάς την πληγή της ενοχής, εάν βαστάς το μαρτύριο της ευαισθησίας, εαν τα μάτια σου δακρύζουν στην ομορφιά και την αγάπη, εαν ζητάς μια αγκαλιά να ξαποστάσεις τους εφιάλτες της ύπαρξης σου, πρόσεξε σε ποιον παπά θα εξομολογηθείς ή θα ζητήσεις συμβουλές.
Προσευχήσου, αναζήτησε, οχι τον σπουδαίο, το όνομα, τον "αγιορείτη", τον διορατικό, προορατικό και θαυματοποιό. Τίποτε απο αυτά. Έναν παπά που να ζεί τον Χριστό στην καρδιά και την ζωή του. Που σημαίνει, αγαπητικό και ταπεινό, αυτό που λεει το γεροντικό, να έχει καρδιά!!! Καρδιά ανθρώπου!!! 
Άκου τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, "μην αναζητάτε προγνώστας, μα ταπεινούς ανθρώπους της καρδιάς".
Πρόσεχε μη σε γεμίσουν ενοχές και μόνο για το οτι ζείς και αναπνέεις. Μην προβάλουν πάνω σου τις δικές τους σκιές.
Εγώ έκανα πολλά λάθη στις επιλογές μου και τα πλήρωσα ακριβά. Μια φορά, ένας παππούλης, απο αυτούς που γνωρίζουν εμπειρικά και βιωματικά τον Θεό, για αυτό και έχουν αγάπη, ταπείνωση και απίστευτη ελευθερία, μου, είπε σχεδόν με δάκρυα στα μάτια "το ύφασμα σου, ήταν απο μετάξι. Στο τράβηξαν άτσαλα και βίαια και το έσκισαν. Τώρα θα προσπαθήσουμε να το ράψουμε. Μα η πληγή θα φαίνεται........ "

Επίσκεψη του Σεβ. Αρχιεπισκόπου Σινά κ. Δαμιανού στην Ι. Μονή Τοπλού και την Ιεράπετρα



Tη Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ κ. Δαμιανός, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του θεοβαδίστου όρους Σινά, συνοδεύομενος από τον εξ Ιεραπέτρας καταγόμενο αδελφό της Μονής Ιερομόναχο Μιχαήλ Παπαδοπετράκη, επισκέφθηκε την Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Παναγίας Ακρωτηριανής και Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Τοπλού Σητείας.



Τον Σεβ. κ. Δαμιανό και τη συνοδεία του υποδέχθηκαν ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Ευγένιος και ο Ηγούμενος της Μονής Αρχιμ. Φιλόθεος Σπανουδάκης, ο οποίος τους ξενάγησε στο Καθολικό, το Μουσείο Εκκλησιαστικών Κειμηλίων και τους λοιπούς χώρους του ιστορικού Μοναστηριού. Το εσπέρας της ίδιας ημέρας ο Σεβ. κ. Δαμιανός έγινε δεκτός από τον Σεβ. κ. Ευγένιο στο Επισκοπείο, στην Ιεράπετρα, όπου συνομίλησαν επί μακρόν και αντάλλαξαν απόψεις για διάφορα εκκλησιαστικά και κοινωνικά θέματα.

Πηγή http://imis.gr


Η δύναμη της συνήθειας


Η δύναμη μιας ριζωμένης στη ψυχή συνήθειας είναι ίση με τη δύναμη μιας φυσικής ιδιότητας.
Ο μαθητής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού οφείλει να αποκτήσει καλές συνήθειες και να αποφεύγει τις άτοπες.
Νέε μου! Να είσαι συνετός και προνοητικός. Στα χρόνια της νεότητάς σου φρόντισε με επιμέλεια να αποκτήσεις καλές συνήθειες. Έτσι, στην ώριμη και στη γεροντική σου ηλικία θα χαρείς τον πλούτο που σχεδόν άκοπα απέκτησες στη νεανική.
Μη θεωρήσεις ασήμαντη την εκπλήρωση μιας κακής επιθυμίας σου, όσο μικρή κι αν φαίνεται αυτή. Κάθε επιθυμία, όταν εκπληρώνεται, βάζει τη σφραγίδα της στη ψυχή. Και το σφράγισμα αυτό κάποτε είναι τόσο δυνατό, που γίνεται αρχή μιας καταστροφικής συνήθειας.
Μήπως γνώριζε ο χαρτοπαίκτης, όταν άγγιζε τα χαρτιά για πρώτη φορά, πως η χαρτοπαιξία θα του γινόταν πάθος; Μήπως γνώριζε ο μέθυσος, όταν έπινε το πρώτο του ποτήρι, πως έκανε την αρχή της αυτοκτονίας του; Ή μήπως δεν είναι αργή αυτοκτονία αυτή η θλιβερή συνήθεια, που καταστρέφει και την ψυχή και το σώμα;
Μια απρόσεκτη ματιά όχι σπάνια πληγώνει την καρδιά. Αλλεπάλληλες ματιές τόσο βαθαίνουν την πληγή, ώστε αυτή πολύ δύσκολα επουλώνεται με πολυχρόνιες προσευχές, ασκήσεις και δάκρυα.
Παιδαγωγοί και δάσκαλοι! Μεταδώστε στους νέους καλές συνήθειες και αποτρέψτε τους από κακές, που τους οδηγούν σε μεγάλες συμφορές.
Οι κακές συνήθειες αλυσοδένουν τον άνθρωπο, του στερούν την πνευματική ελευθερία, τον κρατούν βίαια στο δύσοσμο βάλτο των παθών.
Για την καταστροφή της ψυχής είναι αρκετή μία και μόνο κακή συνήθεια, γιατί αυτή ανοίγει συνεχώς την πόρτα της καρδιάς σ’ όλα τα αμαρτήματα και σ’ όλα τα πάθη.
Μάθε να είσαι σεμνός. Μην αφήνεις τον εαυτό σου να μιλάει ελεύθερα ή και ν’ αγγίζει ακόμα τον πλησίον χωρίς μεγάλη ανάγκη. Η καλή συνήθεια της σεμνής διαγωγής εξασφαλίζει εύκολα τη μεγάλη αρετή της αγνείας. Οι άλλοι, βλέποντας τη σεμνότητά σου, θα είναι μπροστά σου συνεσταλμένοι, ευλαβικοί, θα έλεγα όπως μπροστά στην ευωδία της αγιοσύνης.
Από τίποτ’ άλλο δεν κινδυνεύει τόσο η αγνεία όσο από τη συνήθεια της παρρησίας, της θρασύτητας, της ελεύθερης συμπεριφοράς, που αθετεί τους κανόνες της μετριοφροσύνης.
Μάθε να είσαι συγκρατημένος και στη λήψη τροφής. Έτσι, τόσο το σώμα σου όσο και ο νους σου θα έχουν υγεία δύναμη και ζωντάνια -εφόδια απαραίτητα και στον αγώνα για τη σωτηρία και στις διάφορες εγκόσμιες ασχολίες.
Η λαιμαργία δεν είναι παρά μια κακή συνήθεια. Είναι η άκριτη και άμετρη ικανοποίηση μιας διεστραμμένης από την αλόγιστη χρήση φυσικής επιθυμίας.
Μάθε να τρως απλά. Οι απλές τροφές γι’ αυτόν που τις συνήθισε είναι πιό γευστικές και οπωσδήποτε πιο υγιεινές από τις εξεζητημένες.
Πόση είναι η πνευματική ελευθερία και πόση η ψυχική δύναμη του ανθρώπου που συνήθισε στην απλή τροφή, όσο μηδαμινή κι αν φαίνεται αυτή η συνήθειά του! Αλλά και υλικά πόσο κερδίζει ο άνθρωπος που αρκείται στα λιτά γεύματα! Όχι μόνο πολύ λιγότερα χρήματα ξοδεύει για τη διατροφή του, αλλά και πολύ λιγότερο χρόνο χάνει και πολύ λιγότερες μέριμνες έχει. Αν, μάλιστα, είναι φτωχός, δεν πιέζεται από τη φτώχεια του.
Είναι δύσκολο το πέρασμα από τα πολυτελή γεύματα στα απλά. Πολλοί αναγκάστηκαν από τις συνθήκες να το κάνουν απότομα και άκαιρα. Έτσι, όμως, κλονίστηκε η υγεία τόσο του σώματος όσο και της ψυχής τους. Αυτή τη συμφορά θα την είχαν αποφύγει, αν συνετά και έγκαιρα είχαν εθιστεί στη λιτή διατροφή.
Εκείνος ιδιαίτερα που ποθεί ν’ αφιερωθεί στη διακονία του Χριστού, με τη λιτή διατροφή ωφελείται πάρα πολύ. Γιατί μπορεί να κατοικήσει σε μια απόμακρη τοποθεσία, αποφεύγοντας τις συχνές επαφές με άλλους ανθρώπους και, γενικότερα, τα αίτια της νοητικής διασπάσεως, και να αφοσιωθεί στη μνήμη του Θεού και την προσευχή.
Όλοι οι άγιοι είχαν συνηθίσει να τρώνε και μετρημένα και απλά. Ο απόστολος Παύλος για την καθημερινή του τροφή δαπανούσε ελάχιστα χάλκινα νομίσματα.
Ας έρθω τώρα στο πάθος της μέθης. Τί φοβερό πάθος! Εισχωρεί βαθιά στο σώμα και την ψυχή, με τη συγκατάθεση της επιθυμίας, αποκτώντας από τη συνήθεια, όπως είπαμε, τη δύναμη φυσικής ιδιότητας.
Ο μαθητής του Χριστού πρέπει να φυλάγεται όχι μόνο από τη μέθη αλλά και από την υπέρμετρη χρήση του κρασιού, που φλογίζει τη σάρκα και ξεσηκώνει τις αισχρές επιθυμίες. «Να μη μεθάτε με κρασί, που οδηγεί στην ασωτία», γράφει ο απόστολος Παύλος. Επιτρέπεται η χρήση του κρασιού σε πολύ μικρή ποσότητα. «Να χρησιμοποιείς και λίγο κρασί», συμβουλεύει ο ίδιος απόστολος τον Τιμόθεο, «για το στομάχι σου και για τις συχνές σου ασθένειες». Όποιος, όμως, δεν μπορεί να επιβληθεί στον εαυτό του και να πίνει με μέτρο, καλά θα κάνει να αποφεύγει τελείως το κρασί.
Ο αββάς Ποιμήν ο Μέγας είπε: «Δεν χρειαζόμαστε τίποτ’ άλλο παρά νηφάλιο νου». Το κρασί, ωστόσο, όπως είναι γνωστό, αφαιρεί από τον νου τη νηφαλιότητά του, τον σκοτίζει και τον εξασθενίζει. Όταν, λοιπόν, ο αγωνιστής βρίσκεται υπό την επήρεια του κρασιού, στον σκοτισμένο και εξασθενημένο νου του εισβάλλουν εύκολα οι νοητοί εχθροί. Και ο νους, μη έχοντας τη διαύγεια και τη δύναμη να παλέψει μαζί τους, παρασύρεται, δεμένος από το κρασί, στο βάραθρο της αμαρτίας! Έτσι, μέσα σε μια στιγμή, πάνε χαμένοι μακροχρόνιοι αγώνες, καθώς το Άγιο Πνεύμα φεύγει μακριά από τον αμαρτωλό. Να γιατί ο αββάς Ησαΐας ο αναχωρητής είπε ότι εκείνος που αγαπά το κρασί, ποτέ δεν θα αξιωθεί να λάβει και, αν λάβει, να διατηρήσει πνευματικά χαρίσματα. Αυτά τα χαρίσματα, για να παραμείνουν στον άνθρωπο, απαιτούν διαρκή καθαρότητα, που είναι δυνατή μόνο με τη διαρκή νηφαλιότητα.
Η φιλαργυρία, η οργή, η αλαζονεία, η αναισχυντία είναι πάθη της ψυχής, που σχηματίζονται από τη συγκατάβαση της φθαρμένης μας φύσεως προς τις κακές ροπές. Τα πάθη εδραιώνονται, αυξάνονται και υποδουλώνουν την ψυχή μέσω της συνήθειας.
Το ίδιο συμβαίνει και με τη σαρκική επιθυμία, όσο κι αν αυτή θεωρείται φυσιολογική για τον μεταπτωτικό άνθρωπο. Μακάριος είναι ο νέος εκείνος που, μόλις η επιθυμία κάνει μέσα του την πρώτη της εμφάνιση, θα αντιληφθεί ότι δεν πρέπει να της παραδοθεί και θα τη χαλιναγωγήσει με τον νόμο του Θεού και τη φρόνηση. Η επιθυμία που χαλιναγωγείται στα αρχικά της στάδια προβάλλει απαιτήσεις όλο και πιό ασθενείς, ώσπου τελικά υποτάσσεται στο νου, αλυσοδένεται απ’ αυτόν και κατευθύνεται σαν σκλάβα του. Απεναντίας, η επιθυμία που ικανοποιείται έστω και μια φορά, εντείνει και αυξάνει τις απαιτήσεις της. Και όταν ο λογικός νους της παραχωρεί την εξουσία του πάνω στον όλο άνθρωπο και την αφήνει να ικανοποιείται συχνά και μακροχρόνια, αυτή τελικά καταντά τύραννος και αφανιστής τόσο του σώματος όσο και της ψυχής.
Όλα γενικά τα πάθη αναπτύσσονται στην ψυχή μας, όταν τους δείχνουμε συγκατάβαση. Η συγκατάβαση, όταν επαναληφθεί πολλές φορές, δημιουργεί συνήθεια. Και η συνήθεια κάνει το πάθος ισχυρό κυρίαρχο μας. Γι’ αυτό ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος είπε: «Να φοβάσαι τις κακές συνήθειες περισσότερο από τους εχθρούς», δηλαδή τους δαίμονες.
Αν, μόλις εμφανιστεί μέσα μας αμαρτωλή επιθυμία, την αρνηθούμε, στην επόμενη εμφάνισή της θα είναι πιο αδύναμη, ώσπου τελικά θα σβήσει. Αν, όμως, την ικανοποιήσουμε, θα επιστρέψει λίγο αργότερα με μεγαλύτερη δύναμη. Και όσο την ικανοποιούμε, τόσο δυναμώνει, τόσο μεγαλύτερη εξουσία αποκτά πάνω στην προαίρεσή μας, αιχμαλωτίζοντάς την σιγά-σιγά, ώσπου τελικά γεννά τη συνήθεια.
Τα αμαρτήματα που διαπράττουμε από συνήθεια, όσο βαριά κι αν είναι, μας φαίνονται ελαφριά. Το καινούργιο αμάρτημα το φοβάται η ψυχή και δεν αποφασίζει σύντομα να το διαπράξει.
Τα πάθη είναι συνήθειες κακές, οι αρετές είναι συνήθειες καλές. Εδώ, βέβαια εννοούμε τα πάθη και τις αρετές που έγιναν συνήθειες στον άνθρωπο με τη διαγωγή του, με τον τρόπο της ζωής του. Γιατί υπάρχουν πάθη και αρετές που αποτελούν έμφυτες ιδιότητες του ανθρώπου, ιδιότητες με τις οποίες αυτός γεννιέται.
Ο άνθρωπος του Θεού πρέπει να είναι όσο το δυνατό περισσότερο ελεύθερος από κακές συνήθειες, οι οποίες τον εμποδίζουν να πλησιάσει το Χριστό. Ο άνθρωπος του Θεού πρέπει όχι μόνο από τις αμαρτωλές συνήθειες να απομακρύνεται, αλλά και απ’ όλες όσες οδηγούν άμεσα ή έμμεσα στην αμαρτία, όπως είναι, για παράδειγμα, η τρυφή, η μαλθακότητα, ο περισπασμός.
Καμιά φορά μια ασήμαντη συνήθεια μας δένει τα πόδια και μας κρατά στη γη, ενώ θα μπορούσαμε να ήμασταν στον ουρανό!
Νέε μου! Σου επαναλαμβάνω τη σωτήρια συμβουλή: Όσο βρίσκεσαι ακόμα μέσα στην πνευματική ελευθερία, φεύγε μακριά από τις κακές συνήθειες σαν από δεσμά και φυλακή. Απόκτησε καλές συνήθειες, με τις οποίες διατηρείται, υποστηρίζεται και σφραγίζεται η πνευματική ελευθερία.
Εσύ, πάλι, που σε ώριμη ηλικία αποφάσισες να υπηρετήσεις τον Χριστό και, δυστυχώς, έχεις ήδη αποκτήσει πολλές αμαρτωλές συνήθειες ή έχεις, έστω, εθιστεί στη μαλθακή ζωή και γι’ αυτό η ψυχή σου είναι εξασθενημένη, εσύ, λοιπόν, πρέπει με ανδρεία να μπεις στον αγώνα εναντίον των συνηθειών σου. Με τη βοήθεια του Θεού θα τις αποβάλεις.
Η αποφασιστική προαίρεση, ενισχυμένη από τη χάρη του Χριστού, μπορεί να νικήσει και τις πιο ισχυρές συνήθειες.
Στην αρχή η συνήθεια αντιστέκεται σθεναρά σ’ εκείνον που θα θελήσει ν’ αποτινάξει τον ζυγό της, και φαίνεται ανίκητη. Με τον καιρό, όμως, όσο την πολεμάς, κι αν δεν υποτάσσεται, πάντως εξασθενίζει, ώσπου τελικά νικιέται,
Αν στη διάρκεια του πολέμου συμβεί καμιά φορά, για οποιονδήποτε λόγο, να νικηθείς, μην ταραχθείς και μην απελπιστείς. Ρίξου πάλι στη μάχη!
Ο σκληρός αγώνας του ανθρώπου εναντίον των κακών του συνηθειών λογαριάζεται για μαρτύριο. Και ο νικητής σ’ αυτόν τον αγώνα στεφανώνεται με το στεφάνι των ομολογητών του Χριστού και του νόμου Του.
Ο πολυέλεος και παντοδύναμος Κύριος μας δέχεται όλους, όταν τον πλησιάζουμε. Απλώνει το χέρι του για να μας κρατήσει, όταν από αδυναμία κινδυνεύουμε να πέσουμε. Γι’ αυτό, κι αν ακόμα ήσουν ολόκληρος μέσα στις κακές συνήθειες, κι αν ακόμα ήσουν σφιχτά αλυσοδεμένος από τα πάθη, μην απελπίζεσαι! Μπορείς ν’ αποκτήσεις την ελευθερία σου! Ξεκίνησε τον αόρατο πόλεμο, αγωνίσου γενναία χωρίς διαλείμματα και υπόμεινε με ταπείνωση τις ήττες σου. Με τις ήττες διαπιστώνουμε εμπειρικά πόσο αδύναμοι είμαστε. Αυτή η διαπίστωση μας φέρνει πιο κοντά στο Θεό και μας κρατά σταθερά κοντά σ’ εκείνον, τον μόνο που μπορεί να νικήσει την αμαρτία σ’ όσους ειλικρινά επιθυμούν να τη δουν νικημένη μέσα τους. Αμήν.
(Αγ. Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, «Ασκητικές εμπειρίες»,
τ. Β΄. Ι. Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής)